ပြိုင်ဆိုင်တာ ကောင်းလို့လား

 ပြိုင်ဆိုင်တာ ကောင်းလို့လား

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပြိုင်ကြဆိုင်ကြတာဟာ ကောင်းတယ်လို့ ယုံကြည်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းခဲ့ကြဖူးပါသလား။ တိုးတက်ဖို့အတွက် ပြိုင်ဆိုင်မှုဟာ ကြီးစွာသောအထောက်အပံ့ဖြစ်တယ်လို့ ယုံကြည်ကြတဲ့
အသိုင်းအသိုင်းတစ်ခုမှာရော ဘာမသိညာမသိနဲ့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးပါသလား။ သူများထက် သာအောင်ကြိုးစား၊ သူများထက်သာအောင်လုပ်၊ သူများထက်ကောင်းအောင်နေ ...အစရှိသဖြင့် တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ခိုင်းနှိုင်းပြီးတော့ရော စာတွေကျက်ခဲ့ရဖူး၊ အလုပ်တွေလုပ်ခဲ့ရဖူးပါသလား။ အဲဒီလိုမျိုး ကြုံဆုံရှင်သန်ခဲ့ရပြီး မိဘတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အချိန်မှာလည်းပဲ အဲဒီစနစ်နဲ့ပဲ ကိုယ့်သားသမီးတွေကို ဆက်လက်ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေသူတွေလား။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်း နဲ့ တိုးတက်တက်အောင် မောင်းနှင်ခြင်းဟာ တကယ်ပဲ မှန်ရဲ့လားဆိုတာ စဉ်းစားသင့်ကြောင်း ပြောပါရစေ။

ဟုတ်ကဲ့ ...။ အဲဒီနည်းဟာ ကမ္ဘာပေါ်က လူအများစု ကျင့်သုံးနေကြတဲ့နည်းဖြစ်ပြီး အဲဒီနည်းနဲ့ ပညာရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေးမှာ အောင်မြင်ခဲ့ကြသူတွေလည်း အများသားပေါ့လေ။ အဲဒီနည်းဟာ 'ရေတိုအောင်မြင်မှု'အတွက် ဘာမှ စံလွဲမနေပါဘူး။ သို့တိုင်အောင်ပဲ အဲဒီနည်းဟာ ရေရှည်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေနိုင်ပါတယ်။

ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းအားဖြင့် တိုးတက်မှုကိုဖြစ်စေနိုင်တယ်ဆိုတာ ငြင်းလို့မရတဲ့ အချက်ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် စိတ်ပိုင်း၊ရုပ်ပိုင်းရယ်လို့ နှစ်ပိုင်းခွဲပြောမယ်ဆိုရင်တော့ မေးခွန်းထုတ်စရာတွေ ရှိလာပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို တိုးတက်စေပေမယ့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနဲ့ ပတ်သက်လာရင် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိနေတာအသေအချာပါပဲ။

ဒါပေမယ့် အုပ်ထိန်းသူအခန်းကဏ္ဍမှာရှိနေတဲ့သူတွေကတော့ 'ပြိုင်ဆိုင် ခြင်း'ကို အကြောင်းနှစ်ချက်နဲ့ ခုံမင်နှစ်သက်လေ့ရှိပါတယ်။ နံပါတ်တစ်ကတော့ အဲဒီပြိုင်ဆိုင်ခြင်းဓလေ့မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့ပါ။ နောက်တစ်ခုကတော့ 'ပြိုင်ဆိုင်မှုရှိရမယ်၊ မခံချင်စိတ်ရှိရမယ်'စတဲ့အချက်တွေနဲ့ ကလေးတွေကို ထိန်းကျောင်းရင် ပိုပြီးလွယ်ကူသက်သာကြလို့ပါပဲ။ အုပ်ထိန်းသူလူတန်းစားတွေ(မိဘ၊ဆရာများ) စဉ်းစားအဖြေရှာဖို့ တွန့်ဆုတ်နေကြတာကတော့ 'အမှတ်များတဲ့သူတွေကို ချီးမြှောက်ပြီး အမှတ်နည်းတဲ့သူတွေကို နှိမ့်ချတာဟာ မှန်ရောမှန်ရဲ့လား'ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ။

ကမ္ဘာအင်အားကြီးနိုင်ငံကြီးဖြစ်တဲ့ အမေရိကန်နိုင်ငံကိုပဲ ကြည့်ပါ။ အမေရိကန်ဟာ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့သယံဇာတ ၂၅ ရာခိုင်နှုန်းကို အသုံးပြုနေတဲ့ နိုင်ငံပါ။ ပြိုင်ဆိုင်မှုနဲ့ လူတိုင်းကို မောင်နှင်ထားတဲ့ ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်းအဆင့် နိုင်ငံကြီးပေါ့။ အဲဒီနိုင်ငံကြီးမှာ ဆယ်ကျော်သက်ကျောင်းသားကျောင်းသူ ၄ ယောက်မှာ ၁ ယောက်နှုန်းနဲ့ စိတ်ကျရောဂါခံစားနေရတယ်။ အလုပ်လုပ်တဲ့ လူကြီး ၂ဝ ရာခိုင်နှုန်း(၄ ယောက်မှာ ၁ ယောက်က) စိတ်ကျရောဂါ ကာကွယ်ဆေးသောက်နေရတယ်။ စိတ်ညစ်လို့ အရက်သောက်တဲ့သူတွေကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်မယ်ဆိုရင် အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေ ၅ဝ ရာခိုင်နှုန်းနီးပါးက စိတ်ကျရောဂါအတွက် ကာကွယ်ဆေးသောက်နေရတယ်၊ ကုသမှုခံယူနေရပါတယ်။

၂ဝ၁၉ ခုနှစ်အတွင်း ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်မှာ ကျဆုံးသွားတဲ့ အမေရိကန်စစ်သားအရေအတွက်ထက် ကျောင်းသားတစ်ဦးဦးက ကျူးလွန်တဲ့ ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုမှာသေသွားတဲ့ အမေရိကန် ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေက ပိုများတယ်လို့ စစ်တမ်းတွေက ဆိုပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်တတ်တဲ့အလေ့အကျင့်ဟာ ကိုယ့်ရဲ့ပြိုင်ဘက်ကိုကြည့်ပြီး စိတ်ညစ်နေရ၊ စိတ်မလုံခြုံဖြစ်နေရတတ်ပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အမြဲတမ်းရှုံးနေရတဲ့သူတွေဟာ အကြမ်းဖက်တဲ့နည်းနဲ့ အနိုင်ယူတတ်တာကြောင့် ကျောင်းတွင်းပစ်ခတ်မှုဖြစ်ပေါ်လာရတာပါ။ ဆိုတော့ ပြိုင်ဆိုင်တတ်ခြင်းဓလေ့ကို အလေးပေးမွေးမြူတာဟာ၊ ကလေးတွေကို ပြိုင် တတ်ဆိုင်တတ်အောင် သင်ပေးတာမျိုးရဲ့ အကျိုးဆက်ဟာ အကောင်းတွေချည်းပဲ ဖြစ်လာတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ နားလည်ကြရ မှာဖြစ်ပါတယ်။

(၂)
'ကောင်းတာတွေတော့ ပြိုင်ဆိုင်သင့်တယ်'အယူအဆမျိုး၊ 'ကျောင်းမှာ စာပြိုင်တာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး'ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးမျိုးဟာ ရာနှုန်းပြည့်မှန်ရဲ့လား ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆန်းစစ်သင့်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတော်ရှင် အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်ကတော့'ကျောင်းမှာ စာပြိုင် တယ်ဆိုရင်လည်းပဲ ကိုယ်နဲ့ ပြိုင်ဖက်တစ်ယောက်ကို သူငယ်ချင်းလို့ မမြင်နိုင်တော့ဘူး။ ရန်သူလို့မြင်တာ။ အဲဒီကျောင်းသားနှစ်ယောက် ဝန်ကြီးဖြစ်သွားရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်မှု မရှိဘူး။ သူ့ဝန်ကြီးဌာနနဲ့ ကိုယ့်ဝန်ကြီးဌာန ဆက်ပြိုင်နေမှာ။ side effects (ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး)များသွားတယ်'လို့ ဆုံးမတော်မူပါတယ်။

ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းရဲ့ နောက်ထပ်ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုကို ပြောရမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားဟာ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းဓလေ့ကို မွေ့လျော်သူမိဘတစ်ဦးပဲ ဆိုပါတော့။ အလုပ်မှာ အပြိုင်အဆိုင်ကြိုးစားတတ်သူတစ်ဦးပဲ ဆိုပါတော့။ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဖိအားနဲ့ မွန်းကျပ်မှုတွေကို အလုပ်မှာမထားခဲ့နိုင်ဘဲ မိသားစုရှိရာ အိမ်အထိ သယ်ဆောင်သွားမိတယ်ဆိုပါတော့။

အလုပ်ကပါလာတဲ့ (ဝါ) ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းဓလေ့ကြောင့်ဖြစ်တည်နေတဲ့ ဖိအားကြောင့် ကိုယ့်သားသမီးရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ခံစားချက်ကိုတောင် မဖတ်တတ်တဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ တစ်ရက်က တစ်လ၊ တစ်ခါကနှစ်ခါ ကိုယ့်ရဲ့ကလေး ဘာဖြစ်နေတယ်၊ ဘာခံစားနေရတယ်ဆိုတာကို မသိလိုက်တဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့သားမီးတွေက မိဘတွေဟာ သူတို့ရဲ့ခံစားချက်ကို နားမလည်ဘူးလို့ ထင်သွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုထင်သွားရင် အားငယ်စိတ်က ကလေးတွေရဲ့စိတ်ထဲ ကြီးစိုးနေရာယူသွားတော့တာပါပဲ။

အားငယ်တတ်တဲ့ကလေးဟာ ကျောင်းရောက်ပြန်တော့လည်း အားငယ် စိတ်နဲ့ လူရာမဝင်၊ လူဝင်မဆံ ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ မပြောရဲမဆိုရဲ ဘဝမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတတ်ပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ယောက်က အကြောင်းတစ်စုံတစ်ရာကြောင့် နှုတ်မဆက်ဖြစ်ရင်တောင် သူ့ အားငယ်စိတ်က သူ့ကို စိတ်ထိခိုက်ခံစားရအောင် လုပ်တော့တာပါပဲ။ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းအလေ့ကြောင့် ဖြစ်လာတဲ့ နောက်ဆက်တွဲတွေက အဲဒီလောက်ထိ အကျိုးသက်ရောက်မှုကြီးပါတယ်။

ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေမှာလည်းပဲ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းအလေ့ကို လွန်လွန်ကဲကဲအလေးပေးကြမယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဘက်အကြောင်းတွေးနေတာနဲ့ပဲ စာရဲ့အရသာကို မခံစားနိုင်ကြတော့တာမျိုးတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စာရဲ့အရသာဆိုတာက ပညာရေးကနေတစ်ဆင့်ပေးတဲ့ ဘဝအသိပါ။ တကယ်လို့များ ပညာရေးက ဘဝအသိမပေးနိုင်ရင် ဦးနှောက်မဖွံ့ဖြိုးပါဘူး။ ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှုမရှိရင်တော့ IQလည်းနိမ့်၊ EQ လည်းနိမ့်တဲ့သူ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒါထက်မက ပြိုင်ဆိုင်ချင်တဲ့ဉာဉ်အားကောင်းသွားရင်တော့ မောင်နှမချင်းလည်း ပြိုင်၊ လင်မယားချင်းလည်းပြိုင်တဲ့အဆင့်ထိကို ရောက်သွားတတ်ပါတယ်။ အထူးအားဖြင့်တော့ ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်ကြီးသွားတဲ့သူဟာ ကိုယ်ချင်းစာစိတ်နည်းသွားတတ်တာပါပဲ။

(၃)
လူတွေဟာ ဘာလို့များ ပြိုင်ကြဆိုင်ကြလဲဆိုရင် သူများရဲ့ အသိအမှတ် ပြုမှုကို လိုချင်လို့ ပြိုင်ကြတာပါ။ လူဟာ တစ်ယောက်တည်းမနေတတ်တဲ့ သတ္တဝါပါ။ အသိုင်းအဝိုင်း တစ်ခုခုမှာ ပါဝင်ချင်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
လိုအပ်ချက်က လူတိုင်းမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီလိုအပ်ချက် မရရင် အားငယ်တာမျိုးဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲမလုံခြုံမှုတွေကိုလည်း ခံစားနေရတတ်ပါတယ်။ အဲဒီခံစားမှုက
လွတ်မြောက်အောင် ပြိုင်ကြဆိုင်ကြရင်းနဲ့ပဲ မလိုအပ်တဲ့စိတ်ဖိစီးမှုတွေ၊ ဒုက္ခတွေကို ဘဝထဲ အဝင်ခံလိုက်ကြတာပါ။

ဥရောပသမဂ္ဂနိုင်ငံများမှာတော့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေခွဲထားတဲ့ ကျောင်းသားကျောင်းသူချင်း ပြိုင်ဆိုင်ခိုင်းတဲ့ ပညာရေးမျိုး မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီ ပညာရေးစနစ်ဟာ ကလေးတွေကို စိတ်ဖိစီးမှုများစေတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးအဆင်မပြေမှုတွေဖြစ်စေတယ်၊ စိတ်ကျရောဂါကို ခံစားရစေနိုင်တယ်၊ ပျော်ရွှင်မှုကိုလည်း လျော့ကျစေတယ် ...စတဲ့ အချက် တွေကြောင့် ပြိုင်ဆိုင်တဲ့ပညာရေးထက် ကိုယ်ချင်းစာတရားကို အလေးပေး သင်ကြားပေးတဲ့ ပညာရေးကို ပြောင်းလဲ သင်ကြားပေးတာကြတာပါ။

ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေအနေနဲ့ကလည်း စာကျက်မယ်ဆိုရင်၊ စာတစ်ပုဒ်ကိုလေ့လာမယ်ဆိုရင် ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် အစား အနားက ပြဿနာကို ဆင်ခြင်ပြီး စာကျက်တာပိုမိုကောင်းမွန်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဥပမာ အနားက စာမတတ်တဲ့သူတွေ၊ ပညာသင်ဖို့အခွင့်အလမ်း မရှိကြသူတွေကို ကူညီနိုင်ဖို့အတွက် လေ့လာတာမျိုးပါ။ အဲဒီလို ပြိုင်ဆိုင်ချင် စိတ်မဟုတ်တဲ့ အများအတွက်ဆိုတဲ့ ကရုဏာစိတ်နဲ့ လေ့လာရင် ကျက်ရင် စာကို ပိုနားလယ်လွယ်၊ ပိုမှတ်မိလွယ်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။

ကျေးဇူးတော်ရှင် အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်က ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်နဲ့ ကြိုးစား အားထုတ်ခဲ့ကြတဲ့ ဘာသာစုံဂုဏ်ထူးရှင်တွေနဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါ အဲဒီ ကျောင်းသား၊ကျောင်းသူတွေက စာကို မမှတ်မိကြတာတွေ၊ ကျောင်းအကြောင်း ပြန်ပြောတဲ့အခါမှာလည်း ပျော်ရွှင်စရာသတိရမှု(ံHappy Memories) အများကြီးမရှိတာကို တွေ့ရတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ အဲဒီတွေ့ရှိမှုကနေ အလေးအနက်ထားစဉ်းစားသင့်တာကတော့ ဒီစာစုရဲ့အစပိုင်းမှာ ဖော်ပြခဲ့တဲ့ 'အမှတ်များတဲ့သူတွေကို ချီးမြှောက်ပြီး အမှတ်နည်းတဲ့သူတွေကို နှိမ့်ချတာဟာ မှန်ရော
မှန်ရဲ့လား' ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်ကြောင့် မလိုအပ်တဲ့စိတ်ဆင်းရဲမှုတွေ ဘဝထဲကို ဝင်ရောက်လာတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့အားလုံး အထူး သတိထားဆင်ခြင်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။

အန္တရာယ်၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို အာရုံပြုပြီး ကြိုးစားတဲ့ စိတ်ထက် အများရဲ့ဒုက္ခ ကို ဖြေရှင်းပေးချင်တဲ့ မေတ္တာ၊ ကရုဏာစိတ်ကသာလျှင် ပိုမိုကောင်းမွန်ကြောင်း မြတ်ဗုဒ္ဓက သင်ကြားပေးတော်မူခဲ့ပါတယ်။ မြတ်ဗုဒ္ဓ အလောင်းတော်ဘဝက သတ္တဝါတွေရဲ့ ဒုက္ခကိုရှုမြင်ခဲ့ပုံ၊ လွတ်မြောက်အောင်ကူညီဖို့ စဉ်းစားရင်း ကြိုးစားခဲ့ပုံမျိုးကို အတုယူဖို့ အထူးလိုအပ်ပါတယ်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရရင်တော့ ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ် သိပ်များလာတဲ့အခါ ကရုဏာစိတ် ခေါင်းပါးသွားတတ်ပါတယ်။ အများကိုကိုယ်ချင်းစာတဲ့ ကရုဏာစိတ် အားနည်းသွားတဲ့အခါ အကောင်းမြတ်တတ်တဲ့စိတ်လည်းပဲ ပါးလျသွားတတ်ပါတယ်။ အဲဒီလိုအခြေအနေမှာ ကြောက်စိတ်(ဒေါသ)က အားကောင်းလာတတ်ပြီး အဲဒီကြောက်စိတ်က အသိအမှတ်ပြုခံချင်၊ နေရာလိုချင်လာတတ်ပါတယ်။ အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့အတွက် တစ်ပါးသူထက်ပိုကောင်းအောင်၊ ပိုတော်အောင် ကြိုးစားရမယ်ဆိုတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်ချင်စိတ်ဟာ လေးလံလှတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မျှသာဖြစ်တယ်ဆိုတာကို နားလည်သဘောပေါက်အောင် ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားအားထုတ်ကြရမှာပါ။

ကျေးဇူးတော်ရှင် အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်က 'ပြိုင်တယ်ဆိုတာ ကိုယ့် ပျော်ရွှင်မှု သူ့ဆီရောက်နေလို့ဖြစ်ကြောင်း' အလေးအနက်ထား ဆုံးမတော် မူပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းကြောင့် အလင်းကနေ အမှောင်ကို
ရောက်သွားတတ်ကြောင်းကိုလည်း လမ်းညွှန်ပြသတော်မူပါတယ်။ ပြိုင်ဆိုင်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ပန်းတိုင်ဆီ ခရီးပြင်းနှင်တဲ့အခါ အလွယ်တကူလမ်းချော်နိုင်ပြီး အရှိတရားကို ပုံဖျက်တဲ့စက်ကွင်းမျှသာဖြစ်ပါတယ်။

ဆိုတော့ ... ပြိုင်ဆိုင်တာ တကယ်ပဲ ကောင်းလို့လား။

#ငြိမ်းချမ်းသာ #သုဝဏ္ဏသျှမ်
စာပြီးရက်စွဲ-၁၁-၄-၂ဝ၂ဝ
ရည်ညွှန်းကိုးကား/-
အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော် ဒေါက်တာဓမ္မသာမိ ဟောကြားတော်မူသည့်
၁။ ဦးနှောက်ပညာရေးနှင့် စိတ်ခံစားမှုပညာရေး တရားတော်(၂၆-၁၁-၂ဝ၁၉)
၂။ ပြိုင်လို့ ဒုက္ခများတယ် တရားတော် (၂-၁၂-၂ဝ၁၉)
၃။ မုဒိတာဦးနှောက်ဖြင့် မုဒိတာတိုင်းပြည်တည်ဆောက်ခြင်း တရားတော် (၄-၁-၂ဝ၂ဝ)