မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး
သေနယ်ရွာအဝင်ဝမှာ သေမင်းနဲ့ ဆုံခဲ့ရခြင်းများ(၂)
ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ တောရပ်မှီ တရား ရှာမှီးတဲ့ရဟန်းဘဝနဲ့ နေထိုင်ရင်းကပဲ အနာရောဂါများရဲ့ နှိပ်စက်မှုကြောင့် သေလုသေခင်အခြေအနေအထိ သုံးကြိမ်သုံးခါရောက်ခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအကြောင်း များကို 'သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များ(ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ကထာ)စာစု မှာ ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တော်တိုင်ရေးသားထားပါတယ်။ သေခြင်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ပြင်ပဖြစ်တဲ့အန္တရာယ်များအကြောင်းကိုတော့ ရှေ့စာစု(သေနယ်ရွာအဝင် ဝမှာ သေမင်းနဲ့ ဆုံခဲ့ရခြင်းများ(၁))မှာ ရေးသားဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်ပါတယ်။
အခု ဒီစာစုမှာတော့ ဆရာတော်ကြီး ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ 'အတွင်းထ ရောဂါအန္တရာယ်များ'အကြောင်းကို ပြောချင်ပါတယ်။
ဆရာတော်ကြီးဟာ ၁၃၄၄ ခုနှစ် မင်းတစ်ရာ့တစ်ပါးမှာ သီတင်းသုံးစဉ် အတွင်းမှာတော့ တစ်ညလုံးမီးဖိုနေရတဲ့ အေးမြလှတဲ့ ကျောက်ဂူကြီးမှာ သီတင်း သုံးရတဲ့ အကျိုးဆက်အဖြစ် ဦးဆက်တစ်လျှောက် အနာ ၁၅ လုံးပေါက်ပါ တော့တယ်။ အနာပဆုပ်(အရပ်ခေါ် ဆင်ငိုလည်ပြတ်နာ)ရဲ့ ဒဏ်ကို မချိမဆံ ခံခဲ့ရတယ်လို့ ဆရာတော်ကြီးက ရေးသားတော်မူပါတယ်။
နောက်ထပ်ဖြစ်တဲ့ အနာကတော့ ကျော၊ ခြေထောက်တို့မှာ ပေါက်တဲ့ ကျွဲအသားမာနာပါ။ အသားကို အစိမ်းခွဲထွက်တဲ့ အနာမျိုးဖြစ်တယ်လို့ သိရပါ တယ်။
'ပုပ်ရိခြင်း၊ ပြည်ထွက်ခြင်း အလျှင်းမရှိ အစိမ်းသက်သက်က ခွဲထွက်လာ သောအနာဖြစ်ခြင်းကြောင့် မချိမဆံ့ဆိုသော စကားထက် တိုးသုံးနိုင်သော စကား လုံးရှိက တိုးသုံးချင်သော ဝေဒနာမျိုးခံနေရရာ ဘုရားတောင် မ,တအားသော အခြေသို့ ဆိုက်နေ၏'လို့ သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များ(ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ ကထာ)စာစုမှာ ဆရာတော်ကြီးက ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။
ဆရာတော်ကြီးဟာ နာခြင်းကိုအံ့တုရင်းက မြတ်သောတရားကိုဖွေရှာရင်း ကပဲ သူ့ရဲ့အသက်ဓာတ်ကို ဆက်လက်ထွန်းလင်းနိုင်စေခဲ့ပါတယ်။ မွန်ဒေသက သေခြင်းရဲ့တောင်တန်းများကို ဆရာတော်ကြီးဟာ ဖြတ်ကျော်လို့လာနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်တော့ ၁၃၅၅ ခုနှစ်မှာ ဆရာတော်ကြီးဟာ သံလွင်မြစ်ရဲ့အရှေ့ခြမ်း တာကော်ရွာ၊ ဟွေဟင်ရွာတို့အနီးက သုဝဏ္ဏသျှံတောင်(တောင်ကြီးနဲ့ ကျိုင်းတုံ အကြားရှိ)ကိုလည်း တရားရှာဖို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြန်ပါတယ်။ အဲဒီဒေသမှာလည်း ဆရာတော်ကြီးဟာ အနာရောဂါများရဲ့ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ၁၃၅၆ ခုနှစ်မှာ ငှက်ဖျား၊ ၁၃၅၇ ခုနှစ်မှာ သွေးကျောပိတ်ရောဂါ၊ အရောင်အဖောရောဂါနှင့် ၁၃၅၈ ခုနှစ်များမှာ အသွေးအဆိပ်သင့်ရောဂါများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး မဟာမြိုင်တောကြီးအတွင်း သီတင်းသုံးစဉ် က မြကျောက်ဆရာတော်နဲ့ ဒကာ၊ ဒကာမများ နှစ်ကြိမ်တိုင် လာရောက်ဖူးမြင်ခဲ့ ကြပါတယ်။ ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်စဉ်မှာတော့ မြကျောက်ဆရာတော်နဲ့ လိုက်ပါတဲ့ ဒကာမတစ်ဦးက မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးကို နိုင်ငံခြား သာသနာပြုခရီးစဉ် ြ<ွကဖို့လျှောက်ထားစဉ်မှာ ဆရာတော်ကြီးဟာ သူ့ရဲ့ ကျန်းမာ ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး မိန့်ကြားရာမှာ သုဝဏ္ဏသျှံမှာဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ရောဂါများအ ကြောင်းကို အခုလိုကြားသိခဲ့ရပါတယ်။
'ညာဘက်ခြေထောက်က ခု ဒီအောက်ကိုဆင်းတာတောင် ဘောလုံးကို အောက်မှာထားဆင်းရသလို လေပေါ်နင်းရသလို သမီးရဲ့၊ ဖဝါးကောင်း မဟုတ်တော့ဘူး။
ရှမ်းတောင်တုန်းကဖြစ်ခဲ့တာ။ ပထမ သွေးကြောပိတ်။ သူ့ရှမ်းတောင်က ဖိနပ်မစီးဘဲသွားလို့မှ မရတာ။ အအေးကိုကွဲ့။ မိုးထဲရေထဲ၊ မြေကလည်း အေးတယ်ကွဲ့၊ ရှမ်းကလည်း အေးတယ်ကွဲ့။ မိုးရွာရင် အဲဒီဒေသ ဘယ်သူမှ မထွက်ဘူးကွဲ့။ တို့ ဆွမ်းခံဝတ်က ဒီအချိန်ထွက်မယ်ဆိုရင် ထွက်ရတာ။အဲတော့ တို့ကသွားရတာပေါ့ကွယ်။ မိုးမိခံ။ အဲဒီကနေ ယောင်တာဖောတာ၊ သွေးကြော ပိတ်တယ်သမီးရာ၊ နောက်တော့ သွေးအဆိပ်ဖြစ်တယ် သမီးရာ။
အဲဒီရဲ့ ဒီဘက်မှာ ဒီဘက်ခြေထောက်မကောင်းဘူး သမီးရယ်။ ထုံထုံကြီး။ ဘယ်ဘက်တစ်ဖက်နဲ့ ထိန်းသွားနေရတာ။ တို့အခြေအနေပြောတာနော်။
ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းမလုပ်ရဘူး၊ မသွားရဘူး အဲလို ဆရာဝန်တွေကတော့ ညွန်ကြားတာပဲလေ။ တောနေရဟန်းကတော့ တစ်ပါးတည်း မကြမ်းလို့မရဘူး။ တောဘုန်းကြီးက ကြမ်းမှဖြစ်တာကိုး။' လို့ မိန့်ကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။
၁၃၆၅ ခုနှစ်မှာတော့ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ မဟာမြိုင်တောကြီး ဆီ ြ<ွကရောက်သီတင်းသုံးလို့နေပါပြီ။ ၁၃၆၅ ခုနှစ် တန်ခူးလဆန်း ၈ ရက်နေ့ မှာ မဟာမြိုင်တောကြီးဆီရောက်ခဲ့ပြီး နယုန်လပြည့်ကျော် ၁ ရက်အရောက်မှာ တော့ 'ဆင်ရေယုန်'ပေါက်ပါတော့တယ်။
'ထိုနေ့မတိုင်မီ ၂ ရက်၊ ၃ ရက်လောက်တို့မှ စတင်ကာ အစာမဲ့သော ညကာလများ၌ အစာအိမ်က ခြစ်ခြစ်တောက် ပူကျက်နေ၏။ ဝဲဘက်နားအုံသို့ တစူးထိုးအထိုးခံနေရ၏။ သွားလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်လုံး အပူစီးကြောင်းကြီး ထင်ကျန်နေ၏။ နားတွင်းနှင့်အပြည့်လည်း ပွက်ပွက်ညံအသံများ ဆူဝေနေ၏။ သို့ဖြင့် နယုန်လပြည့်နေ့ ဆံပယ်၍ရသေး၏။ နောက်တစ်ရက်အရောက်တွင်ကား နားရွက်အထက်နားပန်းမှ ဆံစအထိ အဖုအပိမ့်များ ပေါက်လာကြပြီ။ တစ်ဖန် နားရွက်အောက်သို့လည်း ရင်ဘတ်၏နို့အုံအထိ ဆင်းသွားနေကြပြီ။ အရသာက စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း၊ အရေပြားက ခပ်တင်းတင်း။ ယင်းကို နယုန်လစေ့နေ့အထိ ခံပေးနေ ရ၏' လို့ ဆရာတော်ကြီးက ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။ နယုန်လစေ့နေ့မှာတော့ ဆံပယ်၊ ရေချိုးခြင်းများပြုလုပ်ရာ အနာများ အလိုလိုကွာကျသွားတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
'နာမင်းကြီးက အသက်အပ်နှံသည်ကို သေမင်းကြီးက လက်ခံကြည့်ရှု စစ်ဆေးပေးကာ 'လိုသေးသည်'မှတ်ချက်ဖြင့် ငါ့အား ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်၏ပမာ၊ ငါသည် သည်တစ်ချီလည်း သေရွာပြန်စာရင်းအသွင်းခံရပြီ'လို့ ဆရာတော်ကြီး က ဆိုပါတယ်။
ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ အတွင်းထအနာများ အဖြစ် ၁၃၄၄ ခုနှစ်(ဇင်းကျိုက်တောင်ဒေသမှာ) အနာပဆုပ် (ဝါ) ဆင်ငိုလည် ပြတ်နာ၊ ကျွဲအသားမာနာများပေါက်ရောက်ခဲ့ပြီး သေနယ်ရွာအဝင်ဝထိအောင်ပင် ခရီးပေါက်ခဲ့ရပါတယ်။ ၁၃၅၆ ခုနှစ် မှ ၁၃၅၈ ခုနှစ်များအတွင်း(သုဝဏ္ဏသျှံ တောင်) မှာတော့ ငှက်ဖျားရောဂါ၊ သွေးကြောပိတ်ရောဂါ၊ အဖောအရောင် ရောဂါနှင့် သွေးအဆိပ် သင့်ရောဂါများရဲ့ဒဏ်နဲ့ သေလုလုဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ ၁၃၆၅ ခုနှစ်(မဟာမြိုင်)မှာတော့ ဆင်ရေယုန်ရဲ့ ဒဏ်ကို အသေအလဲခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သေလောက်တဲ့ ဝေဒနာ၊ သေလောက်တဲ့ရောဂါတွေ ဘာကြောင့်ရခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းနဲ့ အဲဒီဝေဒနာတွေကိုဘာကြောင့် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သလဲဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ အထက်ပါဖြစ်ရပ်များကို မြင်ရရင် မေးဖို့ ရှိလာနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေပဲဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီ မေးခွန်းတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာ တော်ကြီးက ' ငါ၌လည်း ပန်ထားသည့် ဆုအရလည်းကောင်း၊ (ငါပန်ထားသော ဆုက အဂ္ဂမဟာတန်းဝင်ဆုထူးဟူ၏။) တစ်ဖန် ငါ့အားမှီခို၍ငါနှင့်အတူ အောင်ပွဲဝင်ရန် ပစ္စယတို့ဖြင့် ထောက်ပံ့လိုက်ပါနေကြသည့် ဝေနေယျတို့၏ ထောက်ပို့အားအရလည်းကောင်း၊ ငါက ပညာခွင် ဓမ္မ၊ သူတို့ က သဒ္ဓါခွင် ပစ္စယ တာဝန်ခွဲဝေယူကြရာတွင် ပညာခွင်ဓမ္မကား ပြင်းလျှင် ပြင်းသလောက် ပွင့်,သီး,ရင့်,မှည့် ဖြစ်ခွင့်ရသော်မှလည်း သဒ္ဓါရှင် ပစ္စယဘက်မှာမူကား သဘာဝ ကပင် ပုံမှန်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြတ်လမ်းဖြင့် မြေကြောရှုံ၍ မရကြောင့် ..'
'ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ကထာ(သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များ)'မှာ မှတ်ချက်ပြု ရေးသားတော်မူခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအကြောင်းကို ရည်ရွယ်ပြီး လူ့ဘဝရသေ့ဝတ်ဖြင့် တောထွက်စဉ် ဇနီးသည်ဖြစ်သူ လိုက်ခေါ်လို့ ရန်ကုန်ပြန်ရောက်ခဲ့စဉ်တုန်းက အဘဝိမလက အဘရာကျော်ပေးတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်နဲ့ မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးကို ဆုံးမ တော်မူခဲ့ဖူးပါတယ်။
'ဝဋ်ကြွေးငယ်တင်
လွတ်သေးမယ် မောင်မထင်နဲ့
နောင် ဆင်ခြင်ထား ...။
မချိသူ သတိမူပေတော့
ဝိဋဋူသာကီသတ်စဉ်က
ထွဋ်ဘုန်းရှင် အလွတ်ရုန်းရတယ်
ထုံးရှိပေးသား ...။ ။'
ဆိုလိုတာကတော့ 'ပန်ဆုနဲ့ ပွင့်ချိန် လိုနေသေးသမျှ ေြ<ွကးချေပြီး နေလိုက် ဦး' ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပဲလို့ ဆရာတော်ကြီးက ဖွင့်ဆိုပါတယ်။
'သို့တစေလည်း ခေါင်းမာသောငါသည် ခေါင်းမာရမှ နေသာသောကြောင့် လည်းကောင်း၊ ဆုပန်နှင့် အကျင့် နှစ်ဆင့်ရှိရာတွင် အကျင့်သည် အဓိကဆိုထား ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း ငါသည် ဆရာစကား နားမထောင်ဘဲ တောဘက် ဆက်၍ ထွက်မြဲ ထွက်ခဲ့ပါ၏။ အန္တရာယ်နှင့် ဘေးများကလည်း အပြေးအလွှား လိုက်၍ တားမြဲတားနေပါ၏။ ယင်းကို ဤဆိုခဲ့ပြီးသော ဖြစ်ရပ်များနှင့် ငါတို့ သက်သေထူပါ၏'လို့ 'သေမင်းချိန်းသော နေ့ရက်များ'မှာ ရေးသားတော်မူခဲ့ ပါတယ်။
သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များဆောင်းပါးဟာ မဂ္ဂဇင်းစာမျက်နှာ ၉ မျက် နှာမျှရှိပြီး ၂ဝ၁၇ ခုနှစ်၊ မေလထုတ် သူရဇ္ဇမဂ္ဂဇင်း၊ အတွဲ(၁၇)၊ အမှတ်(၅) မှာ ဖော်ပြခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ စာပြီးရက်စွဲအဖြစ် ၁၃၇၃ ခုနှစ်၊ တပေါင်းလပြည့် နေ့ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့လို့တွေ့ရပါတယ်။ အကျွတ်အလွတ်ဓမ္မဝိဟာရ မဟာမြိုင်မှာ ရေးသားပြီးစီးပြီး 'ခရီးသွားလုပ်ငန်းစတင်ဝင်သောနေ့(ကြယ်ကမ္ဘာ)' လို့ မှတ်တမ်းတင်ထား တာကလည်း ထူးခြားတယ်လို့ဆိုရမှာဖြစ်ပါတယ်။
အခု ကျွန်တော်ရေးသားတင်ပြခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေကတော့ ' သေမင်း ချိန်းသောနေ့ရက်များ'ဆောင်းပါးထဲက အကြောင်းအရာများကို အနှစ်ချုပ်တင်ပြ ထားတာဖြစ်ပါတယ်။ အမှားအယွင်းတစ်စုံတစ်ရာပါခဲ့ရင်လည်း မူရင်းစာရေးသူ ဆရာတော်ကြီးနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘဲ ကျွန်တော်ရဲ့ ပေါ့ဆညံ့ဖျင်းမှုသာဖြစ်ကြောင်း ကိုလည်း ပြောလိုပါတယ်။ ဒီစာစုဟာ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ အကျင့်လမ်းပေါ်က အခက်အခဲ အတားအဆီးများကို မြင်သာရုံတင်ပြခြင်းသာဖြစ်ပြီး ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ တောရပ်မှီ တရားရှာတဲ့ ဓမ္မခရီးလမ်းမှာ အသက်ကို ငဲ့ကွက်တော်မမူဘဲ နောက်မဆုတ်စတမ်း ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ပုံ တွေကို ကြည်ညိုရင်းက ဒီစာစုနဲ့ ခြေတော်အစုံ ဦးခိုက်ကန်တော့လိုက်ပါတယ်။
#Thuwannashan #မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်
#ငြိမ်းချမ်းသာ
စာပြီးရက်စွဲ-၁၁-၁၂-၂ဝ၁၉
ရည်ညွှန်းကိုးကား/-
၁။ ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ကထာ(သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များ)
၂ဝ၁၇ ခုနှစ်၊ မေလထုတ် သူရဇ္ဇမဂ္ဂဇင်း၊ အတွဲ(၁၇)၊ အမှတ်(၅)
No comments:
Post a Comment