မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး သေနယ်ရွာအဝင်ဝမှာ သေခြင်းနဲ့ ဆုံခဲ့ရခြင်းများ

 

 မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး
သေနယ်ရွာအဝင်ဝမှာ သေခြင်းနဲ့ ဆုံခဲ့ရခြင်းများ

    ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး တောရဆောက်တည်နေ ထိုင်တော်မူခဲ့တာဟာ အခုဆိုရင် နှစ်ပေါင်း ၄ဝ နီးပါးမျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ တောရဆောက်တည်သော နှစ်များအတွင်းမှာ ဆရာတော်ကြီး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အဖျက်အမှောင့်တွေ၊ အနှောက်အယှက်တွေဟာ လက်ချိုးရေလို့မရအောင် များ ပြားလှတာကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။ သေမင်းနဲ့ပင်ပင်းတွေ့လို့ သေခြင်းကိုရင် ဆိုင်ခဲ့ရတာတွေလည်း ရှိခဲ့ပါတယ်။
    အဲဒီအကြောင်းတွေကို ဆရာတော်ကြီးက  'သေမင်းချိန်းသော နေ့ရက်များ '  (ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ထာ)မှာ .. .
    'ပြင်ပမှဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်များက သုံးကြိမ်(ကျွဲအုပ်စသည်များ)၊ အတွင်းထရောဂါအန္တရာယ်များက သုံးကြိမ်(အနာပဆုပ် စသည်များ)။ သည်သို့ သေမင်းကြီးရှေ့ ပက်ပင်းတွေ့ပေးသော အန္တရာယ်များဖြင့် ကြုံခဲ့ရ၏။
    သေမင်း မြင်သာလောက်သည်အထိ သွားပေးခဲ့ရသည်များလည်း အကြိမ် ကြိမ်။
    သေမင်း နယ်ပယ်အတွင်းထိ အပို့ခံရသည်များလည်း အကြိမ်ကြိမ်ပင်။' လို့ မှတ်တမ်းတင်ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    အဲဒီထဲကမှ ဒီစာစုမှာတော့ ပြင်ပမှဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်များအကြောင်း ကို ရေးသားဖော်ပြချင်ပါတယ်။ ဆရာတော်ကြီးဟာ ပြင်ပအန္တရာယ်တွေအဖြစ် ကျွဲအုပ်၊ မြွေကြီးနဲ့ အမွှေးညိုညိုအကောင်ကြီးတစ်ကောင် စတဲ့ အန္တရာယ်သုံး ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။
    ပထမဆုံးရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတော့ ကျွဲအုပ်ကြီးဖြစ်ပါတယ်။
    မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်မှ သီတင်းသုံးစဉ်က ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်မှ သာယာကုန်းရွာသို့ ဆွမ်းခံအသွားမှာ ကျွဲအုပ်ကြီး တစ်အုပ်နဲ့ ပင်ပင်းတိုးခဲ့ရပါတယ်။ အချိန်ကလည်း ဆောင်းကနွေအကူးကာလမို့ ကျွဲ၊ နွားတွေဟာ အထိန်းမပါဘဲ လွှတ်ထားတဲ့အချိန်၊ ကြုံရတာကလည်း ဝင်းကနဲ ဝါခနဲဆို မျက်စိနောက်ပြီး လန့်တတ်တဲ့ ကျွဲအုပ်ကြီး ..။ အဲဒီမှာ ဆရာတော်ကြီးက ...
    'ကဲ သင်တို့သွားလိုရာသွား အန္တရာယ်ဖယ်ထားခဲ့ကြပါ။ ငါသညလည်း ငါ သွားလိုရာသွား အန္တရာယ်အားလုံးဖယ်ထားခဲ့ပါအံ့' လို့ စိတ်ထဲက ပြောရင်း က ခြေစုံရပ်လျက် မျက်နှာကိုရပ်ဖြင့်ကာရင်းက ခန္ဓာကိုယ်တွင်းကောဌာသများ ကို ရေတွက်လျက်ကသာ နေပါတော့တယ်။
    အဲဒီမှာ ကျွဲအုပ်ကြီးဟာ အသံမျှပင်မထွက် ငြိမ်လျက်က သူတို့သွားလိုတဲ့ လမ်းကို ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဝဲယာဘေးကနေ ထွက်သွားကြပါတော့တယ်။ အဲဒီ ကျွဲအုပ်ဟာ အကောင်ရေ ၅ဝ ထက်မနည်းရှိတယ်လို့လည်း ဆိုပါတယ်။
    ရဟန်းမြင်ရင် ခတ်တတ်တဲ့ကျွဲ ဘာကြောင့် မခတ်သလဲဆိုတဲ့ အဖြေကို တော့ ဆရာတော်ကြီးက
    'ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်သည် ယခင် ပျူခေတ်ထွန်းကားစဉ်က မင်းကိုး ကွယ်ခံ အဘဝိမလဆရာတော်ဘုရားကြီး နောက်ပါတပည့်အဖြစ်ဖြင့် နေခဲ့ဖူး သည်က တစ်ကြောင်း၊ တောထွက်စ၏ သဒ္ဓါ၊ ဆန္ဒ၊ ဝီရိယအထမ်း အတွဲညီ နေသည်က တစ်ကြောင်း၊ ငါတို့၏ တောထွက်သန္ဓေတည်မွေးဖွားရာနေရာဖြစ် သည်ကတစ်ကြောင်း၊ ဤအကြောင်းပေါင်းစုံကာ အကာအကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း များလား' ဟု တွေးကြည့်မိတယ်လို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    ကျွဲအုပ်ကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့စဉ်က စိတ်ကိုလည်း 'ကျွဲအုပ်ကြီးနှင့် ရင် ဆိုင်နေရစဉ်အတွင်း  ငါ့၌ကြောက်လန့်စိတ်ကင်းနေ၏။ ရှုမှတ်စိတ်(ကောဌာသ အာရုံယူစိတ်)မှတစ်ပါး အခြားစိတ်များ ဝင်မလာခဲ့။ တစ်ဖန် ကျွဲအုပ်ကြီးများ ရှောင်ကွင်း သွားပြီနောက်တွင်လည်း ဝမ်းသာစိတ်မဖြစ်မိ။ ရင်တုန်ပန်းတုန်လည်း မဖြစ်မိ။ မတိုးမီက စိတ်နှင့် တိုးပြီးနောက်စိတ်တို့သည်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်နေကြ၏' လို့ ဆိုပါတယ်။
    မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး ဒုတိယပြင်ပအန္တရာယ်ဖြစ်တဲ့ မြွေကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တာဟာလည်း ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်မှာ သီတင်းသုံးစဉ်ကပဲဖြစ်ပါတယ်။  ရေတွင်းကြီးရွာမှ မျက်လွှာချလျက် ဆွမ်းခံအပြန် အင်တိုင်းသာနှင့် နန်းတော်ကုန်း ရွာအကူးမှာ လှည်းလမ်းမတစ်ခုစာမျှမကရှည်သော၊ ပေါင်လုံးပမာဏမျှတုတ် သော၊ ငန်း ပုပ်မြွေမျှမည်းနက်သောမြွေကြီးကို တွေ့မြင်ခဲ့ရတာဖြစ်ပါတယ်။
    'မြွေကြီးနှင့် ငါတို့ ဝါးတစ်ပြန်လောက် နီးနီးကပ်ကပ်ဖြစ်လာချိန် မြွေကြီး သည်(မလွတ်မှန်းသိသဖြင့်)ရုတ်တရက် နောက်ပြန်လှန်ချ၍ ရှောခနဲ နောက် ကြောင်းသို့ပြန်လှည့်ပြေးသွားတော့သည်။
    မြွေကြီး နောက်ပစ်လှန်ချလိုက်ရာမှဖြစ်သော ဗုန်းခနဲအသံကြီးကြားလေမှ ငါတို့က မျက်ခွံလှန် အဝေးသို့လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဆိုခဲ့ပြီးအတိုင်း ရှည်လည်း ရှည်၊ တုတ်လည်းတုတ်၊ မည်းလည်းမည်းသော မြွေကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့ ခွင့်ရ၏' လို့ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    ဆရာတော်ကြီးက မြွေကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့စဉ် ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့စိတ်ကိုလည်း 'သတိကြောင့်  လန့်စိတ်လည်း ဝင်ခွင့်မရခဲ့။ အတွေးမဝင်၍ ကြောက်စိတ်လည်း မပေါ်ခဲ့၊ ငါ့ အစွမ်းကြောင့်မဟုတ်။ သတိအလုပ်လုပ်နေခြင်း ကြောင့်သာ' လို့ ဆိုပါတယ်။
    ရွှေကျောင်းကုန်းတောင်မှ ဇင်းကျိုက်တောင်ဒေသကို ပြောင်းရွှေ့သီတင်း သုံးစဉ်မှာတော့ တတိယမြောက်အကြိမ်အဖြစ် သေမင်းရဲ့ချိန်းဆိုခြင်း ခံရပြန်ပါ တယ်။ ဇင်းကျိုက်တောင်ဒေသ၊ ကတွန်နယ်၊ ကျောက်ခမောက်တောင်မှာ သီတင်း သုံးစဉ်က ဖြစ်ပါတယ်။
    'တနေ့၊ ကျောက်ခမောက်မှ ကတွန်သို့ ဆွမ်းခံရန်ထွက်အလာ လူသူကင်း ဆိတ်သောတောကြားဝယ် နွားထက်လည်းကြီး၏၊ ကျွဲလောက်လည်း မရှိ၊ နဖား ကြိုးလည်းမပါသော အမွှေးညိုညို အကောင်ကြီးတစ်ကောင် ငါတို့သွားလမ်း ပေါ်ပိတ်၍ အစာစားနေ၏။ ငါတို့ကို ကျောပေးထား၏။ ထိုစဉ် ငါတို့က
    'ဟကောင်ကြီး လမ်းဖယ်ပေးဦး' လှမ်းအပြော၊ ထိုအကောင်ကြီး ရှေ့ဆီ သို့ ဝါးတစ်ပြန်စာမျှပြေး၏။ တစ်ဖန် ပြန်လည့်ကြည့်၏။ သည့်နောက် ပြန်ပြေး လာပြီး ငါအား အတင်းဝှေ့ရာ ငါသည် သူ့ချိုကို ငါ့တံတောင်ဖြင့် ခုခံရင်း ဖင်ထိုင်လျက်သား လဲကျသွား၏။ သည်သို့ လဲကျလက်ကပင်
    'ဟကောင်ကြီး ငါပါဟ' ပါးစပ်မှ ပြောမိ၏။
    သို့ အသံပေးလိုက်သည်နှင့် ထိုကောင်ကြီး တောကြားဝင်ပြေးတော့သည်' လို့ ဆရာတော်ကြီးက ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးက အမွှေးညိုအကောင်ကြီးနဲ့ တွေ့စဉ်က စိတ်အခြေအနေကိုလည်း 'သိသူများအတွက်တော့ အပန်းကြီးမည်မထင်၊ ငါတို့ အတွက်တော့ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားတော့သည်။ သို့တိုင်လည်း ထိုစဉ်က တော စိတ်ဖြင့် ချွေးသိမ်မြဲဖြစ်ခြင်းကြောင့် လူတို့အတွင်း ခြေသွင်းထားသလောက်
အကြော်က မရှိသေး။ ကြောက်သည်ဖြစ်စေ မကြောက်သည်ဖြစ်စေ ဘေးကား ဘေးပင်။ လန့်သည်ဖြစ်စေ မလန့်သည်ဖြစ်စေ အန္တရာယ်က အန္တရာယ်ပင်။' လို့  ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးလျှောက်လှမ်းတဲ့ ဘဝခရီး လမ်းဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှကြောင်း ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ်ဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်ပါတယ်။    အခု ဒီစာစုမှာတော့ ဆရာတော်ကြီး ရင်ဆိုင်ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရတဲ့ သေမင်းချိန်းတဲ့ နေ့ရက်တွေထဲက ပြင်ပမှဖြစ်သော ဘေးအန္တရာယ်များအကြောင်းကို အကျဉ်း အားဖြင့် ရေးသားခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။ ရောဂါအန္တရာယ်များကို ကြုံတွေ့ ခံစားရ ရင်းက မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီး သေမင်းနဲ့ ကြုံဆုံခဲ့ရခြင်းများကို ဆက်ရေး ပါဦးမယ်။

စာပြီးရက်စွဲ-၆-၁၂-၂ဝ၁၉
ရည်ညွှန်းကိုးကား/-
၁။ ပကိဏ္ဏက လေခက္ခန္ဓာ့ကထာ(သေမင်းချိန်းသောနေ့ရက်များ)