မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးနှင့် ဇင်းကျိုက်တောင်မှ လောကဓံကြမ်းများ

မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးနှင့်

ဇင်းကျိုက်တောင်မှ လောကဓံကြမ်းများ

    မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ ၁၃၄၃ ခုနှစ် ကဆုန်လပြည့်ကျော် ၆ ရက်နေ့မှာတော့ ဇင်းကျိုက်ဒေသကိုရောက်ခဲ့ပြီး ၁၃၄၆ ခုနှစ် ကဆုန်လဆန်း ၁၄ ရက်နေ့မှာတော့ ဇင်းကျိုက်နယ်မြေကို အပြီးစွန့်ခဲ့ပါတယ်။
    ဆရာတော်ကြီးက ဇင်းကျိုက်တောင်မှာနေခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ဟာ အကြွေးဆပ်ရန်သက်သက်သွား ခြင်းဖြစ်တယ်လို့  ဥလ္လမ္ပတုဘိက္ခုဘာဝကထာမှာ ရေးသားခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ ဇင်းကျိုက်တောင်မှာနေထိုင်သီတင်းသုံးရင်း တရားရှာမှီးတဲ့ကာလဟာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလွန်းခဲ့ပါတယ်။
   မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဇင်းကျိုက်တောင်နေ့ရက်များကို ဒီလိုတွေ့ရပါတယ်။

• ဇင်းကျိုက်တောင်ကို ရောက်စမှာ သိမ်တော်ကြီးထဲမှ နေပြီးအားထုတ်ခဲ့ပါတယ်။ နွေကာလအရောက်မှာတော့  တောင်ပေါ်မှာ အရင်ရောက်နေတဲ့ ဆရာတော်က ရေမခပ်စေချင်တာလည်းရှိ၊ နောက် သိမ်ထဲလည်းမနေစေလိုတာကြောင့် ရသေ့မဂူကို ပြောင်းရွေ့ခဲ့ရ ပါတယ်။

•     အဲဒီမှာလည်း တစ်လကျော်ကလေးသာ ကြာခဲ့ပြီး  ဂူကိုလှူခဲ့တဲ့ရသေ့က ဂူကိုပြန်တောင်းတာကြောင့် မင်းတစ်ရာ့တစ်ပါးတောင်ဆီရောက်ခဲ့ရပြန်ပါတယ်။

•     မင်းတစ်ရာ့တစ်ပါးမှာလည်း တစ်ဝါဆိုပြီးတာနဲ့ ဘုရားပြင်မယ့် ရဟန်း တစ်ပါး ကြွလာလေရာ နေရာထပ်ဖယ်ခဲ့ရပြန်ပါတယ်။

    အဲဒီလို အခက်အခဲတွေအပြင် ဖရုံညှာစခန်းမှာ ၉ ပေ၊ ၆ ပေ ဓနိတဲငယ် ကလေးနဲ့ နေပြန်တော့လည်း တရားတဘောင်တွေ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြန်ပါသေးတယ်။ အဲဒီတရားတဘောင်တွေ၊ စွပ်စွဲချက်တွေအထဲက ကယ်တင်ခဲ့တာကတော့ ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ပရိယတ်လေ့လာလိုက်စားခဲ့ဖူးခြင်းဆိုတဲ့ အရာပဲဖြစ်ပါတယ်။
    '၁၃၄၅ ခုနှစ် ဝါဆိုလပြည့်ကျော် ၁ ရက်နေ့ညနေ နေအဝင်မှာ ဖရုံညှာစခန်းဟူ၍ခေါ်သော ဒေသဝယ် ဦးကျော်ငြိမ်း၊ ဦးရိုင်မိသားစုတို့က ဓနိတဲငယ် ကလေးတစ်လုံး (၉ ပေ-  ၆ ပေ) ဆောက်လုပ်လှူဒါန်း၏။ မြေပြင်ဝယ် ကွပ်ပျစ် ငယ်လေးချလျှက်က နေရ၏။
    ထိုတဲလေးကို ငါတို့ဆွမ်းခံသွားနေဆဲ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက တက်ရောက် တိုင်းထွာစေသည်ဆို၏။ ဝိနည်း ကုဋိကာရသိက္ခာပုဒ်ဖြင့် စွပ်စွဲရန်တည်း။'
    အဲဒီနောက်မှာတော့ သံဃာရုံးတော်ကို ဆင့်ခေါ်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ကျေးဇူး တော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ  လသားအရွယ်မှာ ကတည်းက နို့စို့ရင်းထောင်ကျ၊ ထောင်ကျရင်းနို့စို့ခဲ့ရသူ ဖြစ်ပါတယ်။ နယ်ချဲ့များက တော်လှန် ရေးသမားဖခင်ကို ဖမ်းမရတာကြောင့် သားသည်မိခင်ကိုဖမ်းစီးခဲ့ရာ ထောင်ကျရ ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အိမ်ထောင်သည်လူမှုစီးပွားရေးရှာကြံဆဲ ဘဝမှာလည်းပဲ နှစ်ကြိမ်တရားရင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။
    'ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူကား ထိုအမှုတို့ကို ကြောက်လန့်လှပါသဖြင့် လွတ် ကြောင်းကျင့်ရာမှ ရလာသော အမှုမျိုးဖြစ်သဖြင့် ရှက်လွန်းလှဘိခြင်း။'(ဘဝကန္တရသင်္ကေတကထာ၊ စာ-၂၉၁) လို့ ဆရာတော်ကြီးက ဆိုပါတယ်။
    ဆရာတော်ကြီး တင်ထားတဲ့ စွဲချက်တွေကတော့ ...
    ၁။ နိဿယမုစ္စက မလွတ်ကင်းသေးဘဲလျက်က တောထွက်ကျင့်သောရဟန်း
    ၂။ သံဃာထံမပန်ကြားဘဲလျက်က ကျောင်းသစ်ဆောက်သောရဟန်း
    ၃။ ဆိုင်ရာသံဃာ့အဖွဲ့၏ ခွင့်ပြုချက်မရဘဲလျက်က နယ်မြေတွင်း တိတ် တဆိတ်ဝင်ရောက်နေသောရဟန်း။
    ၄။ ဆိုင်ရာ ရဟန်းများနှင့် သမာနာသံဝါသမှု၃ မပြုလေသောရဟန်း
    အထက်ပါ စွဲချက်လေးမျိုးတို့ဖြင့် ရုံးသို့လာရောက်ဖြေရှင်းရန် ဆင့်ခေါ်ခံ ရ၏။ ငါတို့လည်း ဘာကိုမျှ ပြန်လှန်မချေပဟူ၍ ဆုံးဖြတ်ကာ ရုံးတော်သို့ သွားရ၏' (ဘဝကန္တရ သင်္ကေတကထာ၊ စာ-၂၉၁)
    အဲဒီသတင်းကြားတဲ့အခါမှာတော့ မြို့နယ်ဥက္ကဋ္ဌက သူ့ရဲ့အခြေခံရုံးတာဝန်ခံ များ အခုလိုမိန့်ပါတယ်။
    'ဒါငါ့တပည့်ကွ ငါ့အကြောင်းကြားပြီးနေတာ။ ဟ .. ငါးဝါမပြည့်မီ သေသွား ဘယ်လိုလုပ်မတုန်း၊ တောနေ ဧကစာရီရဟန်း ဘုရားချီးမွမ်းပြီးသားပဲ။ ၁၂ ထွာ၊ ၇ ထွာအတွင်း ဘယ်လိုဆောက်ဆောက် မင်းတို့ ပြောနေ ဖို့မလို'         အကြောင်းကြားပြီးနေတာဆိုတဲ့အတွက် စွဲချက်(၁) နဲ့ (၃) ပျက်ပါတယ်။ ငါးဝါမပြည့်မီ သေဘယ်လိုလုပ်မတုန်းဆိုတာကတော့ အမှတ်စဉ်(၁)အတွက် မိန့်ကြားချက်ဖြစ်ပြီး တောနေရဟန်းဘုရားချီးမွမ်းတယ်ဆိုတဲ့အတွက် စွဲချက်အ မှတ်(၄)ကလည်း လွတ်ကင်းခွင့်ရပြန်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမိန့်ကြားချက် ကြောင့်လည်း နံပါတ်စဉ်နှစ်လည်းပဲ ကင်းလွတ်ခွင့်ရခဲ့ပါတယ်။
    အဲဒီမှာ ဆရာတော်ကြီး အမွန်အဦးပြုခဲ့တာကတော့ ပရိယတ်သာသနာတော် ရဲ့ ကျေးဇူးကိုပဲဖြစ်ပါတယ်။
    'ငါတို့ကို ကယ်တင်သွားသည်မှာကား မြို့နယ်ဥက္ကဋ္ဌထံ စာရင်းရေး သွင်းစဉ်က ပထမကြီးတန်းအောင်ပြီး ဓမ္မာစရိယတန်းအထိ တက်ရောက် သင် ကြားခဲ့ဖူးပါသည်ဆိုသော ပရိယတ်စကားကပင်တည်း'လို့ ဆရာတော်ကြီးက သူ့ရဲ့ အတ္ထုပ္ပတ္တိမှာ ရေးသားခဲ့ပါတယ်။
    'ရုံးတော်က ငါ့အား အနိုင်ပေး၏။ သို့သော် ကာယကံရှင်ကျေနပ်မှသာ အမှုပြီးပြေတော့မည်ဖြစ်၍ ဝါတွင်း-ဝါခေါင်လပြည့်နေမှာပင် ကျောက်ခမောက် တောင်သို့ ပြောင်းရွေ့ပေးခဲ့ရ၏'(ဥလ္လမ္ပတုဘိက္ခုဘာဝကထာ၊ စာ-၇၆) လို့ ဆရာတော်ကြီးက ရေးသားခဲ့ကြပါတယ်။
    လောကဓံဟာ ထိုမျှနဲ့တင် ရပ်တန့်မနေပါဘူး။ စိတ်ကိုနာအောင် ညှင်းမရ တဲ့အခါမှာ ရုပ်ကိုနာအောင်လုပ်တဲ့ဘက်က လှည့်ဝင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးဟာ ကျိုက်လတ်တောင်မှာ နေစဉ်အတောအတွင်း ၁၃ လတိတိ  ဆေးရုံအခေါ် အနာပန်းဆုပ်၊ အရပ်ဓလေ့ အခေါ် ဆင်ငိုလည်ပြတ်နာ များပေါက်ခဲ့သေးပြန်ပါတယ်။
    'ဦးခေါင်းပိုင်းမှာ ၁၅ လုံး၊ တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ ၁၂ လုံး၊ ပေါင်း ၂၇ လုံး တိတိ သွေးမဆင်း၊ ပြည်မထွက်သော အနာပဆုတ်ကြီးများဒဏ်ခံခဲ့ရ၏။ နောက် ထပ်လည်း အနာမျိုးစုံ ပေါက်ရောက်ခံခဲ့ရ၏။ မလုံလဲသော ကျောင်း၌နေရခြင်း၊ ရာသီဥတု မိုးပြင်းထန်ခြင်း၊ စမ်းရေကိုသာ သောက်ချိုးသုံးဆောင်ရခြင်းများက ထိုရောဂါများကို သယ်ဆောင်ထည့်သွင်းပေးခဲ့ကြ၏။ သို့သော် စိတ်ဓာတ်မကျ။ လန်းဆန်းတက်ကြွဆဲသာရှိသဖြင့် တရားအားထုတ်မှုကား မပျက်စေခဲ့။'လို့  ဆရာတော်ကြီးက ဆိုပါတယ်။
    ဒါတွေကတော့ ဇင်းကျိုက်တောင်ဒေသမှာ ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိ မြိုင်ဆရာတော်ကြီး ရင်ဆိုင်ကျော်လွှားခဲ့ရတဲ့ လောကဓံကြမ်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
    ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးရဲ့ ဘဝဟာ ကန္တရလို သွေ့ခြောက်ခက်ခဲလှပါတယ်။ ကြုံဆုံခဲ့ရတဲ့ လောကဓံရေဆန်လမ်းဟာလည်း ကြမ်းရှခက်ထန်လှပါတယ်။ အနုအကြမ်း၊ အချော့အခြောက်တွေနဲ့ နည်းစုံအောင် နှောက်ယှက်ဟန့်တားခဲ့ကြတာကိုလည်း တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီလမ်းဟာ ပါရမီနည်းသူတို့ နောက် ပြန်လှည့်မယ့်လမ်း၊ ဝီရီယနည်းသူတို့ အညံ့ခံမယ့်လမ်း၊ ဉာဏ်ပညာနည်းသူတို့ အရှုံးပေးမယ့်လမ်းပါ။ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ကြီးကတော့  ကြမ်းရှခက်ထန်လှတဲ့ လောကဓံလမ်းပေါ်ကနေ ဘုရားရှိရာအရပ် မျက်နှာမူလို့ ခရီးပြင်းနှင်တော်မူခဲ့ကြောင်းပါဗျာ။


စာပြီးရက်စွဲ-၂၅-၁၁-၂ဝ၁၉
ရည်ညွှန်းကိုးကား/-
၁။ ဘဝကန္တရသင်္ကေတကထာ(၂ဝ၁၂)
၂။ သံဝေဂ ပဋိသံယုတ္တကထာ (၂ဝဝ၄)
၃။ ဥလ္လမ္ပတုဘိက္ခုဘာဝကထာ (၂ဝ၁၅)