နတ်တွေပြောတဲ့ သူတော်ကောင်း
သူတော်ကောင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို တာဝတိ ံသာနတ်တွေကအမျိုးမျိုးဖွင့်ဆို သတ်မှတ်ကြသေး တယ်၊ နတ်တွေက သတ်မှတ်တဲ့ အရည်အသွေးတွေဟာ မှတ်သားစရာကောင်းတယ်။
တာဝတိ ံသာနတ်တွေကသူတော်ကောင်းလို့ ဘယ်ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုခေါ်တာလဲ၊ အရည်အသွေး (၇) ရပ်ကို သူတို့က ထုတ်ဖော်သတ်မှတ်ပြထားတာ၊ ဒီအရည်အသွေး (၇) ရပ်ကိုပြပြီး ပြဋ္ဌာန်းပြောဆိုတာ လည်း သူတို့နတ်တို့ရဲ့ဘုရင်နတ်တို့ရဲ့ခေါင်းဆောင် သိကြားမင်းကိုယ်တိုင် လူ့ဘဝတုန်းက ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ ကျင့်ဝတ်တွေကိုရည်ညွှန်းတာပါ။
သိကြားမင်းကြီးလူ့ဘဝတုန်းက ကိုယ်တိုင် ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ ကျင့်ဝတ်တရားတွေကို ကျင့်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို သူတော်ကောင်းလို့တာဝတိ ံသာနတ်တွေက သတ်မှတ်ကြတာ။
(၁) လူ့ဘဝရောက်လာတဲ့အခါလူတွေရဲ့ ပထမဆုံးကျေးဇူးရှိတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ဘယ်သူတုန်းဆိုရင် အမေနှင့်အဖေပဲ။ မိဘနှစ်ပါးဟာကျေးဇူးအရှိဆုံးပုဂ္ဂိုလ်တွေ၊ အဲဒီကျေးဇူးအရှိဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို ကျေးဇူး ဆပ်တတ်လို့ရှိရင်ဒါ သူတော်ကောင်းပဲ၊ မာတာ ပေတ္တိဘရော- အသက်ထက်ဆုံးမိဘနှစ်ပါးကို လေးလေး စားစားနဲ့ပြုစုစောင့်ရှောက်တတ်တဲ့ သားသမီးကို သူတော်ကောင်းလို့တာဝတိ ံသာနတ်တွေက သတ်မှတ် တယ်၊
ဒါတင်မကဘူး၊
(၂) ကုလေ ဇေဋ္ဌာပစာယီ – ဆွေထဲမျိုးထဲမှာ အမေ့ဘက်ကတော်တဲ့အမျိုးတွေ၊အဖေ့ဘက်က တော်တဲ့အမျိုးတွေရှိတယ်၊ ကိုယ့်မိသားစုထဲမှာ ကိုယ့်ထက်အသက်ကြီးတဲ့ အကိုတွေအမတွေဆိုတာ ရှိ တယ်၊ အဲဒီကိုယ့်အမျိုးထဲက ရိုသေလေးစားထိုက်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို လေးစားတာလည်းသူတော်ကောင်းပဲ။
အဲဒီမှာ အပြန်အားဖြင့်ပြောမယ်ဆိုရင် အမေအဖေကို မပြုစုဘူးဆိုရင် သူယုတ်မာ၊ ဝသလသုတ္တန် မှာ ဒီလိုပဲဟောထားတယ်၊ သူတော်ကောင်းရဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်က သူယုတ်မာ၊အမေအဖေ ပြုစုမယ်ဆိုရင် သူတော်ကောင်း၊ ဆွေထဲမျိုးထဲက ကြီးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကို ရိုသေလေးစားတဲ့အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း သူတော် ကောင်းပဲတဲ့။ အဲဒီတော့ သူတော်ကောင်းလို့သတ်မှတ်တဲ့ အင်္ဂ ါ(၂)ချက်ရတယ်၊
(၃) စကားပြောတဲ့အခါမှာယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးသိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ပြောတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာလည်း သူတော် ကောင်းပဲ။ နူးညံ့ သိမ်မွေ့တဲ့စကားပြောရမယ်တဲ့။
ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားမျိုးကို ဖရုသဝါစာ လို့ခေါ်တယ်။ ဖရုသဝါစာ ပြောလို့ရှိရင် မိစ္ဆာဝါစာ ဖြစ်တယ်။ ဒါကြောင့်မို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားမျိုးမပြောရဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့်မို့ ကြမ်းတမ်းတဲ့စကားမျိုး မပြောရဘူးတဲ့။
ဘယ်လိုစကားမျိုးပြောရတုန်းဆိုလို့ရှိရင် ယာသာဝါစာ နေလာ-ကိုယ်ပြောလိုက်တဲ့ စကား တစ်ခု ဟာ အပြစ်မပါဘူး၊ အပြစ်ကင်းရမယ်။
ကဏ္ဏသုခါ- ကြားလိုက်ရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့နားမှာချမ်းသာရမယ်။ နားချမ်းသာတယ်ဆိုတာ တင်စားပြီး တော့ပြောတာ။ စိတ်ချမ်းသာမှုကို ဖြစ်စေတယ်။
ပေမနီယာ- ဒီစကားကို လူတိုင်းက နှစ်မြို့ကြတယ်။
ဟဒယင်္ဂမာ- စိတ်နှလုံးထဲမှာ ရောက်သွားတယ်။
ဗဟုဇနကန္တာ- လူအများက ကြိုက်တယ်။
ပေါရီ – တကယ်ယဉ်ကျေးတဲ့ မြို့သူမြို့သားတွေသုံးတဲ့စကားလုံးဖြစ်တယ်။ အဲဒီလို စကားပြော လို့ရှိရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့နဲ့နားထောင်ရတဲ့သူ နားချမ်းသာတယ်လို့ စိတ်ထဲနှလုံးထဲမှာ စိမ့်ဝင်သွားတဲ့စကားမျိုးတဲ့၊
ဒါက ချွဲချွဲပျစ်ပျစ်ပြောတာမျိုးမဟုတ်ဘူးတဲ့။ အဲဒါမျိုးကိုပြောတာပေါ့။ သူပြောတဲ့ စကားလေးက တန်ဖိုးရှိလိုက်တာ၊တစ်ဖက်သား စိတ်ချမ်းသာစရာဖြစ်တယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့စကားကလည်း တန်ဖိုးရှိ တယ်။ အနှစ်သာရရှိတယ်။ဒီစကားမျိုးကိုဆိုလိုတာ။
အဲဒီစကားမျိုးကိုပြောလို့ရှိရင် ဖရုသဝါစာ ကင်းသည့်အတွက်ကြောင့် သဏှာ-သိမ်မွေ့တယ်။ သခိလာ-ပြေပြေပြစ်ပြစ် ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးကိုလည်း တာဝတိ ံသာနတ်တွေက သူတော်ကောင်းလို့ သတ်မှတ်တယ်။
(၄) အရပ်ထဲမှာနေလို့ရှိရင် အချို့ပုဂ္ဂိုလ်တွေက အရပ်ထဲကလူတွေ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်၊ တစ်အိမ်နှင့်တစ်အိမ်၊မိသားစုတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတည့်အောင် အတင်းအဖျင်းပြောတတ်တဲ့ အလေ့အထ ရှိတယ်ဆိုတာ အားလုံးသိတယ်နော်။
လူနှစ်ယောက်ဆုံမိလု့ိရှိရင် နောက်တစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြောမိတတ်ကြတယ်။ ပြောတယ် ဆိုတာ အကောင်းပြောတာထက်အဆိုးပြောတာက ပိုများတတ်တယ်နော်။ ဒါ လူ့ရဲ့သဘာဝကိုပြောတာ။ အဲဒီလိုပြောတဲ့အခါမှာ ဒါအတင်းအဖျင်းပြောတယ်ခေါ်တာပေါ့။
သူတို့နှစ်ယောက်ကကျန်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့အတင်းတွေ ပြောပြီးတော့တစ်ယောက်က သွားစရာ ရှိလို့ထသွားလို့ရှိရင်ကျန်ရစ်တဲ့သူတစ်ယောက်က ဘာလုပ်တုန်းဆိုလို့ရှိရင် မေးငေါ့လိုက်တယ်။ သူလည်း တူတူပါပဲတဲ့။အဲဒီတော့ လူတွေရဲ့အကျင့်ဟာ အတင်းအဖျင်းပြောတာမျိုး၊ ကုန်းတိုက်တာမျိုး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မတည့်အောင် လုပ်ချင်တဲ့စိတ်ဓာတ်မျိုးတွေ။ အဲဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုးကင်းပြီဆို လို့ရှိရင်သူတော်ကောင်းတဲ့။
အေး အဆင်မပြေလို့တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အထင်အမြင်တွေလွဲပြီး မတည့်ဘူးဆိုရင် ဘိန္နာနံသန္ဓာတာ- ကွဲနေတဲ့သူတွေကို စေ့စပ်ပေးတယ်။ ညီညွတ်အောင် လုပ်ပေးတယ်။သံဟိတာနံ အနုပ္ပဒါတာ- ခင်ခင်မင်မင်ရှိနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်တွေ ပိုပြီးခင်မင်အောင် ရင်းနှီးအောင် လုပ်ပေးတယ်။
သမဂ္ဂကရဏိ ံဝါစံ ဘာသိကာ- ညီညွတ်တဲ့ စကားလုံးတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ညီညွတ်အောင်သာ ပြော ပေးတယ်၊ ကွဲမယ့်ပြဲမယ့်စကားမျိုး၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အထင်လွဲမယ့်စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ မပြောဘူးတဲ့။
သိကြားမင်းကြီးကိုယ်တိုင်လူ့ဘဝလူ့လောကမှာနေတုန်းက ဒီကျင့်ဝတ်တရားတွေကို တလေး တစား လိုက်နာကျင့်သုံးခဲ့တယ်။
အို အရပ်ထဲမှာဆိုလို့ရှိရင်အတင်းအဖျင်းပြောပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မတည့်အောင် လုပ်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးရှိရင်ညီညွတ်ရေးပျက်ပြားစေတာပေါ့၊ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမှာလည်း ဒီလိုပုဂ္ဂိုလ်ပါရင် ညီညွတ်ရေး ပျက်ပြားစေတာပေါ့။ညီညွတ်မှုပျက်စီးသွားတာဟာ မေတ္တာပျက်စီးသွားစေတာပဲ။
ရင်ထဲ နှလုံးထဲကမေတ္တာတွေ ခန်းခြောက်သွားတယ်။ မေတ္တာခန်းခြောက်သွားတော့ တစ်ယောက် နှင့် တစ်ယောက် အကောင်းမမြင်တော့ဘူးလေ၊အဲဒါမျိုးမဖြစ်ရအောင် ညီညွတ်တဲ့စိတ်ဓာတ်ကို ဖြစ်ပေါ် စေတာ၊ အဲဒါဟာ သူတော်ကောင်းပဲတဲ့၊ဒါ တာဝတိ ံသာနတ်တွေက အသိအမှတ်ပြုတဲ့ သူတော်ကောင်း။
(၅) မစ္ဆရိယ တရားကို ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊မစ္ဆရိယ ဆိုတာ ဘာပြောတာလဲဆိုတော့ ကိုယ်ရထားတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို သူများကိုမရစေချင်တာ၊ သာမန်အားဖြင့်ပြောနေကြတာက မစ္ဆရိယ ဆိုတာ နှမြောတယ်လို့ပဲ ပြောနေကြတာ၊နှမြောတယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်က ကိုယ့်ပစ္စည်းကိုယ်မလှူရက်လို့ နှမြော တယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပါယ်တစ်မျိုးထင်ရတာ၊
မစ္ဆရိယ ဆိုတာ ကိုယ်ရထားတဲ့ အခွင့်အရေးကိုသူများကို မရစေချင်တာ။ ကိုယ်အောင်မြင် ကြီးပွား သလိုသူများကိုမကြီးပွားစေချင်တာ၊ ဒါမျိုးကိုမစ္ဆရိယ လို့ခေါ်တယ်။ ဥပမာ-လူတစ်ယောက်ရဲ့ဂုဏ်ကျေးဇူး ကိုချီးမွမ်းတဲ့အခါမှာ အမှန်ကိုအမှန်အတိုင်း မချီးမွမ်းချင်ဘူး၊ ထိမ်ချန်ထားချင်တယ်။ဒါလည်း မစ္ဆရိယ ပဲ။
မစ္ဆရိယ (၅)မျိုး ရှိတယ်၊ အာဝါသမစ္ဆရိယ အဆောက်အအုံ နေရာထိုင်ခင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီးဝန်တိုတာ၊ ကုလမစ္ဆရိယ- အပေါင်းအသင်းနှင့်ပတ်သက်ပြီးဝန်တိုတာ၊လာဘမစ္ဆရိယ- ကိုယ်ရတဲ့ လာဘ် လာဘနှင့် ပတ်သက်ပြီးဝန်တိုတာ၊ ဝဏ္ဏမစ္ဆရိယ- ဂုဏ်ကျေးဇူးတို့ချီးမွမ်းခံရတဲ့ စကားတို့နှင့်ပတ်သက်ပြီး ဝန်တိုတာ၊ ဓမ္မမစ္ဆရိယ- တရားဓမ္မနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဝန်တိုတာတို့၊ ထိုဝန်တိုမှု မစ္ဆရိယတရား(၅)မျိုး ရှိတယ်။
အဲဒီအထဲကဓမ္မမစ္ဆရိယ ဟာ အဆိုးဆုံးပဲတဲ့။ ကိုယ်သိတဲ့တရားဓမ္မနှင့်ပတ်သက်ပြီးဝန်တိုပြီး သူများကိုမပြောဘူး၊ ကိုယ်သိတဲ့တရား သူများသိသွားရင် ကိုယ်နဲ့သူနဲ့ တန်းတူဖြစ်သွားမှာဆိုပြီးဝန်တိုတာ၊ ကြံကြံဖန်ဖန် ဝန်တိုတာနော်၊ အဲဒါမျိုးကို ဓမ္မမစ္ဆရိယ လို့ခေါ်တယ်။
အကျဉ်းအားဖြင့်တော့ကိုယ်ကြီးပွားသလို မကြီးပွားစေချင်တာ။ အဲဒီ မစ္ဆရိယတရားဟာ ဘာနဲ့ ယှဉ်တွဲလာလဲဆိုတော့ ဒေါသနှင့်ယှဉ်တွဲလာတာ။ လောဘ နှင့် မတွဲဘူး၊နှမြောတယ်ဆိုလို့ လောဘ နှင့် တွဲတယ်လို့ထင်ကြတယ်။ မဟုတ်ဘူး မစ္ဆရိယ က ဒေါသ နှင့်တွဲတာ။
မစ္ဆရိယ ရဲ့ သဘောတရားကို စဉ်းစားကြည့်၊ အားလုံးတွေ့ဖူးကြပါလိမ့်မယ်၊ကြောင်ကလေးတွေ၊ ခွေးကလေးတွေ၊ ကြောင်ကလေးတွေ သူတို့ပါးစပ်ထဲမှာ ကြွက်ကလေးတစ်ကောင် ရလာလို့ရှိရင်မာန်ဖီ နေတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်။ ဘာအတွက် မာန်ဖီတာတုန်းဆိုရင် သူ ရထားတဲ့အစာကို လာပြီးမထိနဲ့ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပဲ၊ ဘေးက အကောင်တွေကိုရန်လုပ်တယ်။
အေး တိရစ္ဆာန်ရုံရောက်ဖူးလို့ကျားတွေ ခြင်္သေ့တွေ အစာကျွေးတဲ့အချိန်ကို တွေ့ဖူးကြပါလိမ့်မယ်။ အစာရေစာ ၀၀လင်လင်ကြီးသူတို့စားကြရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ညနေအစာကျွေးတဲ့အချိန် သွားကြည့်၊ အစာ ကျွေးမည့်သူ လာခါနီးဆိုရင်ကျားတွေ ခြင်္သေ့တွေဟာ ယောက်ယက်ခတ်နေတာ၊ အေး အစာကျွေးတဲ့သူက အသားတစ်ပေါင်လောက် အထဲထဲကိုပစ်ထည့်လိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ကျားတွေ ခြေင်္သ့တွေ ဘာလုပ် တုန်းဆို အဲဒီအသားကို ကိုက်ပြီးတော့ရန်လိုက်လုပ်နေတာပဲ၊ မာန်ဖီပြီးတော့နေတယ်။ ဒါ ဘာတုန်းဆိုရင် မစ္ဆရိယ သဘောပြောတာ။
သူ ရထားတဲ့အစာကိုသိမ်းပိုက်ထားပြီးရင် ကျန်တာတွေကို မထိနဲ့လို့ပြောတာ၊ ဒေါသ နဲ့ မာန်ဖီ တာ၊ မစ္ဆရိယဖြစ်လာရင် ဒေါသဖြစ်လာတာပဲ၊ စမ်းကြည်ပေါ့ ခွေးကလေးနှစ်ကောင်ဟာ တစ်ကောင်နှင့် တစ်ကောင်ကစားနေတဲ့ကြားထဲမှာ အမဲတုံးလေးသာ ပစ်ချကြည့်လိုက်၊ ကိုက်မှာ သေချာတယ်နော်။ အစာ အတွက်ရတဲ့အကောင်ကလည်း လာမထိနဲ့၊ ဟိုဘက်က အကောင်ကလည်း လုမယ်၊ အဲဒီတော့ မစ္ဆရိယ သဘောတရားက ကိုယ်ရထားတဲ့အခွင့်အရေးတစ်ခုကို သူများနဲ့ ရှယ်ယာမလုပ်နိုင်ဘူး။ အဲဒီ မစ္ဆရိယ တရားသည် လူရဲ့ society အသင်းအဖွဲ့တစ်ခုမှာ အန္တရာယ်ပြုပြီး စည်းလုံးရေးကိုပျက်ပြားစေတဲ့တရား ဖြစ်သောကြောင့် အဲဒီ မစ္ဆရိယတရား ဖယ်ရှားရမယ်တဲ့။
အဲဒီ မစ္ဆရိယ တရား ဖယ်ရှားနိုင်လို့ရှိရင် ဘာသာတရားထွန်းကားတုန်းဆိုတော့“စာဂ-စွန့်ကြဲမှု၊ စွန့်လွှတ်မှု” တဲ့၊ ကိုယ်ရလာတဲ့အခွင့်အရေးတစ်ခုကို အားလုံးရှယ်ယာလုပ်ပြီးတော့ မျှမျှတတ လူ့လောက မှာ အသုံးပြုတတ်တယ်။“စာဂ” သည် မွန်မြတ်တဲ့တရားတစ်ခု၊ ဒါ့ကြောင့်မို့လို့တာဝတိ ံသာနတ်တွေက မစ္ဆရိယ ဆိုတဲ့ စိတ်အညစ်အကြေးကိုဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပြီ၊ မစ္ဆရိယ ကင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုရင်သူတော်ကောင်းလို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။
(၆) လောကလူတွေက စကားပြောလို့ရှိရင် အမှန်တရားကို တိတိကျကျပြောဖို့ရာ ဝန်လေးနေ သလိုဖြစ်တယ်။ဒါ့ကြောင့်မို့ ပြောတယ်လေ။ “မုသားမပါ လင်္ကာမချော” တဲ့။ ချောအောင် အပိုလေး အဆစ်လေး မဟုတ်တာလေးတွေတော့ဖြည့်စွက်ပြီး ပြောတတ်တယ်။ အဲဒီလို မမှန်မကန်တာလေး လုံးဝမထည့်ဘဲနဲ့ တကယ့်အမှန်ကိုသာလျှင်၊အဖြစ်မှန်ကိုသာလျှင် မှန်တဲ့အတိုင်း ပြောလို့ရှိရင် သစ္စာ လို့ခေါ်တယ်။
အဲဒီ မှန်တဲ့သစ္စာ စကားဟာ အလွန်တန်ဖိုးရှိပြီး အလွန်တန်ခိုးကြီးတယ်။လူတိုင်းလူတိုင်းမှာ ဝစီသစ္စာ လို့ခေါ်တဲ့မှန်တဲ့စကားကို အသုံးချပြီးတော့ ကိုယ်လိုချင်တာ တစ်ခု ပြောမယ်ဆိုလို့ရှိရင် ဒီ သစ္စာ ရဲ့ အစွမ်းသတ္တိ တွေရှိတယ်လို့ဆိုတယ်။အဲဒီလို မှန်မှန်ကန်ကန် မှန်တဲ့စကားကိုသာ ပြောရဲတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လည်း သူတော်ကောင်းပဲတဲ့။
(၇) အမျက်ဒေါသ ကို ထိန်းသိမ်း ဖယ်ရှားနိုင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊လောကမှာ စိတ်ဆိုးလို့ ပြဿနာတက်တာ အများကြီးပဲလေ၊ မိသားစုထဲမှာ အိမ်ထောင်စုပြိုကွဲသွားတာတို့၊သားသမီးမိဘ မိသားစုအချင်းချင်း ပြိုကွဲထားတာတို့ တော်တော်များများဟာ ဒေါသ ကြောင့်ဖြစ်တာ။
ဒေါသ က တော်တော်များများ လောကကို ဒုက္ခပေးနေတယ်။ဒါသေချာတယ်၊ ကံကြီး တွေထိုက် အောင် လုပ်တာကြည့်လေ။ ဒေါသ ကြောင့်ဖြစ်တာပဲ။ မာတုဃာတက-အမိသတ်တဲ့ကံ၊ ပိတုဃာတက- အဖသတ်တဲ့ကံ၊ အရဟန္တဃာတက- အရဟန္တာသတ်တဲ့ကံ၊ လောဟိတုပ္ပါဒက- ဘုရားသွေးစိမ်းတည်အောင် လုပ်တဲ့ကံဒါတွေက ဒေါသအခြေခံပြီးတော့ဖြစ်တာ။
အဲဒီဒေါသကိုမထိန်းသိမ်းနိုင်ဘူး၊ မဖယ်ရှားနိုင်ဘူးဆိုလို့ရှိရင် လောကကြီးမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးတက်တယ်။ဒါကြောင့်မို့လို့ ကိုယ့်ဒေါသကို ကိုယ်ထိန်းနိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ လူတော်လူကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။
ပါချုပ်ဆရာတော်ကြီး
Credit - အရှင်ခေမိန္ဒ
No comments:
Post a Comment