❒ ချစ်ခင်ရမယ့် အချိန်ပါ
ကျွန်ုပ်ငယ်ငယ်က ဗီယက်နမ်မှာ နေရတဲ့ပုံစံနဲ့
အခုခေတ်ပုံစံဟာ သိပ်ကွာသွားပါပြီ။
မွေးနေ့ပွဲ၊ ကဗျာရွတ်ပွဲ၊ နှစ်ပတ်လည်ပွဲတွေဟာ နာရီပိုင်းလောက်မဟုတ်ဘဲ ညလုံးပေါက်လုပ်ကြတာပါ။
အချိန်မရွေး သွားလို့ရ၊ ပြန်လို့ရ။
ကားတွေ၊ စက်ဘီးတွေလည်း မလို၊ လမ်းလျှောက်သွားရုံပါ့။
အဝေးကလာသူဆိုရင်တော့ တစ်ရက်လောက်ကြိုလာပြီး နီးစပ်ရာသူငယ်ချင်းအိမ်မှာ အိပ်။
ဘယ်အချိန်ရောက်ရောက် ကြိုဆိုဧည့်ခံကျွေးမွေးကြတယ်။ လူလေးယောက်ရှိပြီဟေ့ဆိုရင်
တစ်စားပွဲပြင်ပေးတယ်။
ငါးယောက်မြောက်ရောက်လာသူက
နောက်ထပ်သုံးယောက်ကို ထပ်စောင့်။
အဲဒီလို ပျော်စရာပါ့။
အားလပ်ချိန်ဆိုတဲ့စကားကို
တရုတ်ဘာသာမှာ တံခါး၊ ပြတင်းပေါက်
ဆိုတဲ့အက္ခရာနဲ့ရေးတယ်။
ဒီအက္ခရာထဲမှာ လမင်းဆိုတဲ့အက္ခရာလည်းပါတယ်။
ဆိုလိုတာက တကယ်အားလပ်ချိန်ရှိရင်
လမင်းကို ကြည့်ရှုခံစားနိုင်တယ်။
ဒီနေ့ခေတ်လူအများစုကတော့ အဲဒီလိုဇိမ်မရှိကြပေါင်။
ပိုက်ဆံနဲ့ အသုံးအဆောင်တွေပိုရှိလာကြပေမယ့်
ပိုပြီး ပျော်မလာကြရှာဘူး။
ဘာကြောင့်ဆို အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့
အချိန်မပေးနိုင်ကြတော့လို့ပါ။
ပုံမှန်ဘဝကနေ ပျော်ရွှင်တဲ့ဘဝကို
ပြောင်းလဲပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်။
ရိုးရိုးလေးဆိုပေမယ့် သတိနဲ့လဖက်ရည်အတူသောက်ခြင်းစတာတွေကလည်း ဘဝတန်ဖိုးတိုးစေတဲ့
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခံစားမှုတွေ ရစေတယ်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့ အချိန်နှစ်နာရီလောက် ဘာကြောင့်သုံးနေကြသလဲ ...တဲ့။
စီးပွားရေးအမြင်နဲ့ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ အချိန်ဖြုန်းတာပါ့။
ဒါပေမယ့် အချိန်ဆိုတာဟာ ပိုက်ဆံမဟုတ်၊
အချိန်ဟာ ပိုက်ဆံထက် ပိုအဖိုးတန်တယ်။
အချိန်ဆိုတာ အသက်ဓာတ်ပဲပါ့။
အသက်နဲ့ယှဉ်ရင်ပိုက်ဆံဆိုတာ ဘာများဟုတ်ဦးမှာလဲ။
အချိန်နှစ်နာရီလောက် လက်ဖက်ရည်အတူသောက်လို့
ပိုက်ဆံမရပေမယ့်
အသက်ရှင်သန်ခြင်းကိုတော့ တကယ်ရပါတယ်။
#သစ်ညတ်ဟန် (Thich Nhat Hanh) #သုဝဏ္ဏသျှမ်
(ဗီယက်နမ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုန်းတော်ကြီး)
မောင်စံလေး(သထုံ) ဘာသာပြန်ဆိုသည့် ကမ္ဘာ့အိမ်စာအုပ်မှ
No comments:
Post a Comment