သင်္ကန်းမရှားပါးတဲ့ ၂၁ ရာစုမှာ ကထိန်ခင်းဖို့လို ပါသေးသလား
✿ ရှေးခေတ်အခါ ဗုဒ္ဓလက်ထက်တောက်က အ၀တ်အစားနှင့် သင်္ကန်းများရှားပါးသဖြင့် ကထိန်သင်္ကန်း ရှာဖေ၊ ချုပ်လုပ် ခင်းကျင်းကြသည်။ ခရစ်တော်မပေါ်မီ (၆)ရာစုက အဆင့့်မြင့်အထည်အလိပ် နည်းပညာမရှိသည်ကို မိမိတို့ မှန်းဆကြည့်ကြရပေလိမ့်မည်။
✿ ရဟန်းတော်တို့သည် သင်္ကန်းကို ကိုယ်တိုင်ချုပ်၍ ဆေးဆိုးကြသည်မှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်ရန်နည်းလမ်း မရှိခဲ့ပါ။ ရဟန်းတော်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီ၍ သင်္ကန်းဖြစ်ရေးအချို့က သစ်သားဘောင် ပြုလုပ်ကြ အချို့က အပ်နှင့်အပ်ချည်ကို ရှာဖွေကြသည်။ အချို့က ပိတ်စကို ချုပ်ကြပြီး အချို့က မီးမွေးကြ သင့်လျော်သောအရောင် အသင့်ရရှိရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။
✿ ဆေးဆိုးခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့သည် သူတို့အလိုရှိသည့် အရောင်ရအောင် သစ်ခေါက်ကို ပြုတ်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သင်္ကန်းတစ်ထည်ရရန် ရဟန်းတော်တို့ မည်မျှအလုပ်များကြသည်ကို စဉ်းစားကြည့်ရုံကြည့်ပါ။ အမှိုက်ပုံ၊ သုဿာန်နှင့် လမ်းများပေါ်မှ အ၀တ်စများကို သင်္ကန်းတစ်ထည်စာရရှိသည်ထိ စုဆောင်းရခြင်းသည် ခက်ခဲသော အလုပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။
✿ ထိုခေတ်အခါက သာမန် လူတို့ဘ၀တွင် အ၀တ်အထည်ရရှိမှုနှင့် ပတ်သတ်၍ အမှန်တကယ် ခဲယဉ်းသည်။ ရဟန်းတော်တို့သည်လည်း ထိုအခက်အခဲကို လူများနည်းတူ တွေ့ကြုံကြရသည်။ သင်္ကန်းတစ်ထည်အတွက် ရုန်းကန်ကြရသည်သာဖြစ်သည်။
🍃 သို့သော် ယခုခေတ် သင်္ကန်းများ မရှားပါး၊ အသင့်ချုပ်ထားသည်များကို အချိန်မရွေး ဆိုင်မှာ၀ယ်ကပ်နိုင်သဖြင့် ကထိန်ပြုလုပ်ဖို့လိုပါသေးသလားဟုမေးစရာရှိသည်။
🍃 ကျဉ်းကျဥ်း ဖြေဆိုရလျှင် သင်္ကန်းရှားပါးမှုကြောင့် ဗုဒ္ဓလက်ထက်တော်က ကထိန်ပေါ်ပေါက်လာရသော်လည်း ကထိန်ထုံးတမ်းစဉ်လာသည် သံဃာထု၏ စည်းလုံးညီညွှတ်ရေးကိုပါ ဖြစ်စေတည်စေသော အလေ့အကျင့်ကောင်းဖြစ်သဖြင့် ကထိန်ထုံးတမ်းစဉ်လာကို အလေးအနက်ထား၍ ထိန်းသိမ်းသင့်ပါသည်။
✿ အနည်းငယ် ရှင်းပြပါရစေ။ သင်္ကန်းလှူသည့်အလှူရှင်ရှိတိုင်း ကထိန်ခင်းနိုင်သည်မဟုတ် ကထိန်ဖြစ်စေချင်လျှင် ပထမဆုံး အခြေခံ အကြောင်း နှစ်ရပ်နှင့် ရှိထားပြီးသားဖြစ်ရပါမည်။
✿ ပထမအနေနှင့် ရဟန်းတော်များ တစ်နေရာတည်းတွင် သုံးလတာကာလ အတူနေထိုင်လျှက် ဝါကပ်ခြင်းအမှုကိုပြုရမည်။ ဝါကပ်ခြင်းအမှုကို ပြည်သူအများက မိုးရာသီအတွင်း ဆောင်ကြဉ်းရန်လိုလားသဖြင့် မိုးရာသီဝါကပ်ခြင်း (ဝဿ) ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။
✿ ဗုဒ္ဓက ဝါကပ်စေခြင်းမှာ ရဟန်းတော်များ တစ်နေရာထဲမှာအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် သင့်မြတ်စွာ နေတတ်စေလိုတော်မူ၍ ဖြစ်ပါသည်။ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် မိမိကိုယ်တိုင် မိုးရာသီဝါကပ်ချိန် စတင်ခြင်းကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ တစ်လတိတိကွာခြား၍ ပထမဝါဆိုခြင်းနှင့် ဒုတိယဝါဆိုခြင်းကို ဆောင်ရွက်နိုင်သော်လည်း ပထမဝါဆိုခြင်းအမှုကို ပြုသောရဟန်းတော်သာလျှင် ကထိန်သင်္ကန်းလက်ခံခွင့်ရှိသည်။
✿ ဤအချက်သည် ရဟန်းတော်တစ်ပါး ကထိန်လျာသင်္ကန်း အလှူခံနိုင်ရန်အတွက် လွန်စွာ အရေးပါလှပေသည်။ ဒုတိယအရေးတကြီး ထားပြုလုပ်ရမည့်လုပ်ငန်းမှာ ကထိန်မခင်းမီ ရဟန်းတော်တို့ ပဝါရဏာပြုရမည့် အချက်ပင်ဖြစ်သည်။
✿ ပဝါရဏာပြု ဖိတ်ကြားခြင်းဆိုသည်မှာ ဝါကျွတ်ကာလ၌ ရဟန်းတော်တို့အတူစုဝေး၍ ၎င်းတို့အချင်းချင်း တစ်ဦး၏အပြစ်ကိုတစ်ဦးက တွေ့မြင်ခဲ့လျင်သော်လည်းကောင်း ကြားခဲ့လျှင်သော်လည်းကောင်း၊ သံသယမျှဖြစ်ခဲ့လျင် သော်လည်းကောင်းထောက်ပြရန် ဖိတ်ကြားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်သည် စိတ်သဘောထားမှုနှင့် ဝိနည်းတရားစင်ကြယ်မှုအတွက် လွန်စွာအထောက်အကူပြုသည်။
✿ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် ၎င်း၏သီတင်းသုံးဖော်များ၏ မည်သည့် ဝေဖန်မှုမှတ်ချက်ပေးမှုကိုမဆိုပွင့်လင်းစွာ လက်ခံစဉ်းမှု ရှိရမည်။ လက်ခံနိုင်အောင်လည်းမိမိစိတ်အစဉ်ကို သင်္ကန်းမရှားပါးတဲ့ ၂၁ ရာစုမှာ ကထိန်ခင်းဖို့လိုပါသေးသလား၊ ဆုံးမနေရမည်။ “သင်၏အလုပ်လား” သို့မဟုတ် “ဒါ... ငါ့ကိစ္စဘဲ” ဟုမပြောဆိုနိုင်ပေ။
✿ ပွင့်လင်းမှုရှိခြင်းသည် ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ် ညွှန်ကြားပြသသောဘဝ လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်။ ပြည်သူတို့၏ လေးစားမှုကိုရရှိရန်နှင့် ပြည်သူတို့ကို တရားဓမ္မဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ရန် ရည်ရွယ်လျက်၊ ရဟန်းတော်တို့သည် ပြည်သူတို့၏ ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုကိုလဲ ဂရုစိုက် အလေးထားရမည်။ ဤအချက်သည် ဗုဒ္ဓ၏အလိုတော်အရ ရဟန်းတော်တို့၏ ညီညွတ်မှုနှင့်စင်ကြယ်မှု ဂုဏ်ဒြပ်ကို ထိမ်းသိမ်းနိုင်ပေမည်။
✿ ထို့အပြင် ရဟန်းတော်များ၏ စည်းမျဉ်းစည်ကမ်း သိက္ခာများ ရှင်သန်ရေးအတွက် အထောက်အကူပြုပေသည်။ ရဟန်းတိုင်း ဝါကြီးဝါငယ်မရွေး စောင့်ထိန်းရသည့်ချိန်ခွင်လျှာ ထိမ်းသိမ်းသော စနစ်တစ်မျိုးလည်းဖြစ်ပေသည်။ တနှစ်တကြိမ်ပြုရသော ပဝါရဏာအပြင် ရဟန်းတော်များတို့ တစ်ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးကျင်းပရမည် ဖြစ်သည်။
✿ ထိုသို့စုစည်းရာတွင် စွမ်းရည်ရှိ ရဟန်းတော်တစ်ပါးသည် အခြားရဟန်းတော်များကို နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်သော သိက္ခာပုဒ်များကို ရွတ်ဆိုရှင်းပြသည်။ မရွတ်ဆိုမီ အာပတ်(အပြစ်) ဝန်ခံခြင်းပြုရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ တစ်ဦးချင်း မိမိကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်အတွက် သံဃာသို့ဖွင့်ဟ အသိပေးရသည့်လုပ်ငန်းဖြစ်သည်။
✿ ဤသို့ အပြစ်ဝန်ခံခြင်း(အာပတ်ဖြေခြင်း)သည် ရဟန်းတော်အား ဝိနည်းတော်သိက္ခာပုဒ် နှစ်ရာ့နှစ်ဆယ်မှ နှစ်ရာ့သုံးမျိုးကို ဖောက်ဖျက်ခြင်း အပြစ်မှ ကုစားပေးသည်။ ပွင့်လင်းမှုတွင် ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်တိုင်သည် အကောင်းဆုံး နမူနာဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ဆယ့်ငါးရက်တစ်ကြိမ်စည်းဝေးရာတွင် မိမိ၏အပြစ် တစ်စုံတစ်ရာရှိခဲ့ပါက ထောက်ပြကြရန် တက်ရောက်သူရဟန်းတို့အား ဗုဒ္ဓရှင်တော်မြတ်ကိုယ်တော်တိုင်က စတင် ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည်။
✿ ဗုဒ္ဓကိုယ်တော်တိုင် ပွင့်လင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်၍လဲ ပြည်သူများအား ပွင့်လင်းမှုရှိရန်လည်း အားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကပင် ပြည်သူတို့ကို ဗုဒ္ဓနှင့် အလွန် နီးစပ်စေသည့် အကြောင်းအရင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ မည်သို့ပင် ဝေဖန်စေကာမူ ဗုဒ္ဓက သူတို့ကို အပြစ်မယူသည်ကို လူအများက ကောင်းစွာသိရှိကြသည်။
✿ ရဟန္တာပုဂ္ဂိုလ်သည်လဲ သူ၏ကိုယ်ကျင့် အပြုအမူနှင့်ပတ်သတ်၍ အကြွင်းမဲ့ပွင့်လင်းမှုရှိသောသူ ဖြစ်သည်။ အကယ်စင်စစ် အရဟတ် (ရဟန္တာ) ဟု ကျွန်ုပ်တို့သမုတ်ကြသူမှာ လျှို့ဝှက်ဖုံးကွယ်ထားသော အမှုမရှိသော သူဖြစ်သည်။
✿ ဗုဒ္ဓက အနည်းဆုံး သူ၏နောက်လိုက်နောက်ပါ ရဟန်းတော်များ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးက ကူညီရာတွင် စိတ်သဘောထားချင်းနီးစပ်မှု ရှိသထက်ရှိစေရန် လိုလားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုကဲ့သို့ဖြစ်စေရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးကြားပွင့်လင်းမှု၊ မည်သည့် ဖုံးကွယ်မှုကိုမျှ မထားရှိတော့မှုပင် ဖြစ်သည်။
✿ ပဝါရဏာ ဖိတ်ကြားခြင်းသည် ဝိနည်းဥပဒေအရအတွက်သာမက တရားဓမ္မသဘောအရပါ အလွန်အရေးပါသည်။ ပဝါရဏာ မပြုပါက ကထိန်သင်္ကန်းဆက်ကပ်ခြင်း၊ လက်ခံခြင်းကိစ္စ မဖြစ်နိုင်ပေ။
✿ ကထိန်အကြောင်းကို ယင်းကဲ့သို့ အချက်သုံးချက် (ဝါဆို၊ပဝါရဏာ၊ ကထိန်) တွဲ၍ စဉ်းစားသုံးသပ်တွေးခေါ်ပါက ကထိန်သင်္ကန်းရှာဖွေလှူဒါန်းခြင်းသည် သံဃာထုအသိုင်းအဝိုင်း လက်တွေ့ညီညွတ်ရေးကိုပါ ရည်ရွယ်၍ ဗုဒ္ဓဘုရားရှင်က ခွင့်လွှတ် ထားတော်မူသည်မှာ ထင်ရှားပါ သည်။
✿ ယခုခေတ်ကာလမှာ ဒကာဒကာမများက ကထိန်သင်္ကန်း ဖြစ်မြောက်ရေး၌ ရှေးကထက်ပိုမိုပါဝင်လာကြသောကြောင့် ဆရာရော ဒကာပါ ကထိန်အစဉ်အလာကောင်းများ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခြင်းဖြင့် အသိုင်းအဝိုင်းညီညွတ်ရေးဟူသော လူမှုရေး အကျိုးထူးတရားကို ညီတူညီမျှ ရရှိနိုင်ကြပါသည်။
ကျေးဇူးတော်ရှင်အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်ဒေါက်တာဓမ္မသာမိ
🙏🙏🙏
"ကထိန်အလှူအကြောင်း သိကောင်းစရာ သမိုင်း၊ လူမူရေဒနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရှုထောင့်မှ သုံးသပ်ချက်" တရားတော်စာအုပ်မှ “သင်္ကန်းမရှားပါးတဲ့ ၂၁ ရာစုမှာ ကထိန်ခင်းဖို့လို ပါသေးသလား” တရားတော်ကို ကူးယူပူဇော်ပါသည်။
No comments:
Post a Comment