တစ်ပါးသီလပိုင်ရှင်များ၏ ငြင်းခုန်ပွဲကြီး
လူတွေဆိုတာက ကိုယ်ကြိုက်ရာ အကောင်းထင်၊ ကိုယ်ထင်ရာ မြတ်နိုးလေ့ရှိတတ်ကြပါတယ်။ လူ၊ ဝတ္ထု၊ ပစ္စည်း၊ အသွေးအရောင် ဘယ်အရာဖြစ်ဖြစ်၊ ငါနှင့်ဆက်စပ်ပတ်သက်နေသမျှသာ အကောင်းမြင်တတ်ကြပါတယ်။ ကိုယ့်ငါးချဉ် ပိုချဉ်တတ်ကြတာပလေ။ အရာဝတ္ထုတွေကို မဆိုထား ပါနဲ့။ လူတို့ရဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားကိစ္စမှာတောင် ကိုယ်ကျင့်တဲ့ အကျင့်က ပိုမြတ်တယ်လို့ ထင်တတ်ကြပါ တယ်။ တကယ်တော့ ကိုယ်ကျင့်သိက္ခာ ထိန်းသိမ်းတည်ဆောက်ခြင်းဟူသည် မိမိတို့စိတ်မှာ ဖြစ်ပေါ် နေတဲ့ 'ကြိုက်စိတ်၊ မုန်းစိတ်' ကြိုက်မုန်းနှစ်ပါးကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသာ။
ဒီသဘော ပေါ်လွင်အောင် ကျေးဇူးတော်ရှင် မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီးက 'တစ်ပါး သီလပိုင်ရှင်များ၏ ငြင်းခုန်ပွဲကြီး'ဆိုတဲ့ ပုံဝတ္ထုသာဓကဇာတ်ကြောင်းနဲ့ ဓမ္မသက်သေ ထူပြခဲ့ပါ တယ်။
ဘုရားရှင်လက်ထက်တော်ကာလတုန်းက...
ပဉ္စဥပသကာ (သာသနာနှင့် နီးစပ်သော ဒါယကာငါးဦး) ပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
အဲဒီ မိတ်ဆွေငါးဦးဟာ ကိုယ်ကျင့်သီလတော့ ထိန်းကြပါရဲ့။ ဒါပေမဲ့ ငါးဦးလုံး ငါးပါးသီလ ပြည့်စုံအောင် လုံအောင် မထိန်းနိုင်ကြရှာ။ တစ်ဦးလျှင် သီလတစ်ပါးကျစီသာ ထိန်းနိုင်ကြတယ်ဆိုပါ တယ်။
အဲဒီလို သီလတစ်ပါးလောက်သာ ထိန်းနိုင်ကြပေမယ့် ကိုယ်ထိန်းတဲ့သီလသာ မွန်မြတ်တယ် ဆိုပြီး အမွှန်းတင်ဂုဏ်ပြိုင်နေကြသတဲ့။
ပါဏာတိပါတာ ဝေရာမဏိလုပ်ထားတဲ့သူ သူ့အသက်သတ်မှု လွတ်ကင်းသူက လက်မထောင်ပြီး ဒီလို ပြောတယ်။
''လောကမှာ သတ္တဝါတိုင်း ကိုယ့်အသက်ကိုယ် အနှမြောဆုံး။ အသက်သေရမှာ အကြောက်ဆုံး၊ အဲဒီ အသက်ဘေးရန်တွေကို ငါ့သီလက ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးနေတယ်။ ဒါ့ကြောင့် ငါ့သီလသာ အမြတ်ဆုံး''
အဲဒီမှာ ဒုတိယသီလပိုင်ရှင်က ကန့်ကွက်ပါလေရော။
''လောကမှာ ပစ္စည်းဥစ္စာသည်သာ ဘဝကို တည်စေ ဖြစ်စေနိုင်တာ။ ပစ္စည်းဥစ္စာနဲ့ ပတ်သက် လာရင် အသက်ကိုတောင် မနှမြောကြတော့ဘူး။ လူတွေ အသက်ထက် တန်ဖိုးထားတဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာ တွေကို မသမာတဲ့နည်းနဲ့ ငါ မယူခဲ့ဘူး။ အဒိန္နဒါနာဝေရမဏိ လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့သီလသာ အမြတ်ဆုံး...''
အဲဒီမှာ တတိယသီလပိုင်ရှင်ကလည်း အားကျမခံ အဆိုတင်သွင်းပြန်တယ်။
''လောကမှာ ဘယ်သူမဆို သူများသားသမီး လက်ခံပေါင်းသင်းပြီး တစ်သက်လုံး ရှာဖွေလုပ်ကိုင် ကျွေးမွေးတယ်ဆိုတာ အသက်ထက်မြတ်နိုးပြီး ပစ္စည်းဥစ္စာတွေထက် ပိုပြီးတန်ဖိုးထားလို့ပါပဲ။ ဒီလို သူသူကိုယ်ကိုယ် အမြတ်တနိုး တန်ဖိုးထားတဲ့ သူ့သားမယားကို မစော်ကား၊ မပျော်ပါး၊ မဖောက် ပြားဘဲ ကာမေသုမိစ္ဆာစာရာ ဝေရာမဏိလုပ်ထားတဲ့ ငါ့သီလက အသာလွန်ဆုံး''လို့ ဆိုပါတယ်။
အဲဒီမှာ စတုတ္ထသီလပိုင်ရှင်က ထပြီးကန့်ကွက်ပါလေရော။
လောကမှာ အသက်စည်းစိမ် သားမယားတွေထက် မြတ်နိုးစရာ အကောင်းဆုံးကတော့ အမှန် တရားပဲ။ အမှားဆိုရင် ဘယ်သူမှ လက်မခံကြဘူး။ အမှန်ကို ရှေးရှု မုသာဝါဒါ ဝေရာမဏိလုပ်ထားတဲ့ အမှန်ကိုသာ ပြောဆိုတတ်တဲ့ ငါ့သီလက အမြတ်ဆုံး''လို့ လက်ရုံးဆန့်တန်းကြွေးကြော်ပါတယ်။
အဲဒီမှာ ပဉ္စမသီလပိုင်ရှင်ကလည်း ပွဲသိမ်းသောအားဖြင့် သင်တို့အားလုံး အပိုတွေပြောနေတာလို့ အစချီရင်း...
''လောကမှာ မူးယစ်စေတတ်တဲ့ အရက်သေစာ သောက်စားမိရင် လူစိတ်ပျောက်သွားပါလေရော။ လူစိတ်ပျောက်သွားပြီဆိုမှဖြင့် သတ်ဖို့လည်း ဝန်မလေး၊ ခိုးဖို့လောက်တော့ အသာလေး၊ သူ့သွေး သူ့မယား ပျော်ပါးပြစ်မှားဖို့လည်း အဆင်သင့်၊ လိမ်လို့ ညာဖို့လည်း အတင့်ရဲလှသနဲ့၊ အရက်သောက်မှု တစ်ခုတည်းက အားလုံးကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်ဆိုတာ နားလည်ကြရဲ့လား။ အဲဒီလေးပါးသီလကို ကျိုးစေနိုင်တဲ့ အရက်သောက်တဲ့ကံကို ငါ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်တယ်။ ဒါကြောင့် ငါ့သီလသာ အမြတ်ဆုံး...''လို့ လွှမ်းလွှမ်းမိုးမိုးကြီးနဲ့ ကောက်ပင်ရိတ်လှီး ပြောချလိုက်တယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ငါးဦးလုံး အရှုံးမပေးဘဲ တစ်ပါးသီလငြင်းခုန်ပွဲကြီး ဆက်လက်ဆင်နွှဲနေကြတယ်။ အဖြေပေါ်မလာတော့တဲ့ အဆုံးမှာတော့ ဘုရားရှင်တော်ထံ အဆုံးအဖြတ်ခံယူဖို့ ငါးဦးစလုံး သဘော တူညီလိုက်ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ဘုရားရှင်ထံတော်မှောက် ရောက်ကြတဲ့အခါ သူတို့ကိစ္စ သူတို့ပြဿနာကို မေးမြန်းလျှောက်ထားကြသတဲ့။ အဲဒီမှာ ဘုရားရှင်က...
ဒါယကာတို့...
လောက၌ သူ့အသက်သတ်ခြင်း၊ သူ့ဥစ္စာယူခြင်း၊ သူ့မယားပြစ်မှားခြင်း၊ မုသားဆိုခြင်း၊ အရက် သေစာသောက်စားခြင်း၊ ငါးမျိုးတို့သည် ရေသောက်မြစ်ကို ဖြတ်တောက်နေကြသူချည်း ဖြစ်၏။
ဒါယကာတို့...
ထိုငါးပါးလုံး ဝတ္ထု(အကြောင်းအရာ)သာ ငါးမျိုးကွဲပြားခြားနား၏။
လွန်ကျူးလိုစိတ် တရားခံကား ကြိုက်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း နှစ်ပါးချည်းသာ ဖြစ်ကြလေသဖြင့် အတူတူချည်းသာဖြစ်ကြ၏။ သို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံး ကြိုက်မုန်းနှစ်ပါး၏ မွှေနှောက်ခြင်းကို ကြာမြင့် စွာ ခံစားမနေကြပါလေနှင့်... လို့ ဖြေရှင်းပေးတော်မူပါတယ်။
ဘုရားရှင်တော်ရဲ့ အဖြေစကား တရားအဆုံးမှာ သူတို့အားလုံး ငါ့သီလသာ အမြတ်ဆုံးဆိုတဲ့ ငါစွဲဒိဋ္ဌိပြုတ်သွားပြီး သောတာပန် တည်သွားကြတော့သတဲ့။ ကိုယ်ကြိုက်ရာ အကောင်းထင်၊ ကိုယ် ထင်ရာ မြတ်နိုးတဲ့ဘဝမျိုးက လွတ်မြောက်သွားကြပြီး တစ်ပါးသီလမှသည် ငါးပါးသီလ လုံအောင် ထိန်းတဲ့ဘဝမျိုးကို ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ရောက်ရှိသွားကြပါတော့တယ်။
မောင်သွေးချွန်
[အညွှန်း။ ။ ၁၃၅၇ ခုနှစ်ထုတ် လားဟူဗုဒ္ဓဘာသာသင်ခန်းစာ၊ စာ-၁၃၁ မှ ၁၃၃ အထိ။]

No comments:
Post a Comment